czyje co je

Wyobraźcie sobie Państwo taką oto sytuację. Czysto hipotetyczną. Oto do Polski wjeżdżają ruskie czołgi, nadlatują ruskie – ale kupione w Iranie – drony, na wschodzie kraju chaos, co poniektórzy wpisują w internety hasło „Zaleszczyki”, a Niemcy zamykają granicę i nie wpuszczają transportów polskich towarów. Draństwo, co? Polska krwawi, a ci dranie Ruskim pomagają!

No więc tak to teraz wygląda na naszej wschodniej granicy. Ani poprzedni, ani obecny reżim nie potrafiły tego ukraińskiego  zboża przeprawić przez Polskę, żeby popłynęło dalej, do Afryki, a może ci wujowie wcale nie chcieli, bo można przecie na nim zarobić… Kierując się odwieczną chłopską zasadą: bo nieważne czyje co je, ważne to je, co je moje! Chęć pomocy sąsiadom nawet kosztem własnych niewygód, którą niedawno zaimponowaliśmy Europie, gdzieś się ulotniła. My tu na wsi Ukraińca już nie lubim.

Zgred mieszka wśród pól i od kilku ładnych lat przygląda się polskiemu chłopstwu, które z Ursusów przesiadło się na zupełnie inne maszyny i śmiga teraz na nich za oknem Zgreda. Państwo jako mieszczuchy pojęcia nie macie, na czym oni teraz tak popylają.

Te maszyny mają GPS-y, ABS-y, Androidy, lodówki, lokówki, całe RTV AGD… A Unia im nieustannie dopłaca, bo się należy. A że ZUS-u rolnicy nie płacą, na przednówku głodem nie przymierają. Proszę Zgreda źle nie zrozumieć; ci ludzie naprawdę ciężko pracują. Tyle, że nie przez cały rok. W marcu na ten przykład nie bardzo. Za oknem Zgreda traktory i ci wspaniali mężczyźni nimi powożący gdzieś zniknęli.

Każdy wychowawca na OHP, albo dowódca plutonu wie, że największym wrogiem człowieka jest bezczynność. Niech trawę malują, to nie dostaną głupich myśli!

Chłop polski przypomniał sobie stare hasło:

Więc skoro żywią, to kosy na sztorc, maszyny odpalili i  ruszyli bronić. Najpierw na wschodnią granicę,

A potem do stolicy, bo chodzi też o to, żeby tej Unii wybić z głowy te lewackie pomysły. Że trzeba zmniejszać nawożenie, matki ziemi nie nadwyrężać, żeby było zdrowiej i lepiej dla środowiska. Zielony Ład sobie wymyślili. Ład srad.

A w Warszawie, jak to w Warszawie. Od 11 listopada nic fajnego się nie działo, a tu testosteron w krwi buzuje, na szczęście zjechali się ci rolnicy! Pomożecie? Pomożemy!

dystans

W dzielnicy Malá Strana w mieście Praga znajduje się kawiarnia o nazwie „Cafe Cihelna”, a na dziedzińcu przed nią stoi fontanna. Ten ekscentryczny wodotrysk to dwóch metalowych, spatynowanych gości, którzy stoją naprzeciw siebie i niczym mocno przerośnięte Mannekeny pis sikają* do czegoś, co po bliższych oględzinach okazuje się być konturem Republiki Czeskiej.

Autorem osobliwości jest, oczywiście, etatowy skandalista Czech, David Černy. Zgred próbuje sobie wyobrazić awanturę, która wybuchłaby, gdyby ktoś sporządził analogiczną fontannę z konturem Polski… Zaiste, Czesi mają do siebie i do swojego kraju dystans.

My nie mamy. W Polszcze międzywojennej był na przykład taki publicysta, Karol Zbyszewski.

Był z wykształcenia historykiem i ubrdał sobie, że pozwolą mu obronić doktorat na temat Juliana Ursyna Niemcewicza, napisany nader swobodnym językiem, w którym nie stronił od negatywnej oceny Stanisława Augusta Poniatowskiego, którego nazywał tam „Kluchosławem”. Ówczesna Akademia pogoniła go, chociaż wszystko, co napisał, był w stanie podeprzeć źródłami. No to Zbyszewski wydał swój niedoszły doktorat jako utwór non-fiction, jakby się to teraz nazywało, pt. „Niemcewicz od przodu i tyłu”.

Książka stała się hitem, czytała się fantastycznie i fantastycznie się sprzedawała, miała z tuzin wydań, a na autora ze wszystkich stron posypały się gromy za szarganie różnych narodowych świętości, a najbardziej poniewieranie „nieszczęśliwego króla Stasia”. Bo jakże, w końcu pomysłodawca czwartkowych obiadów, mecenas, kolekcjoner etc. Polacy, którzy uważają go za ostatniego króla Polski, którym nie był**, mają dziwny sentyment do gościa, chociaż co mógł w życiu spieprzyć, to spieprzył. Ale Katarzynę chędożył i to jest fakt.

Swego czasu p. profesor Janion wydała książkę o chwytliwym tytule „Do Europy tak, ale razem z naszymi umarłymi”, co powszechnie odczytano jako apel, abyśmy w tej Europie nie zapomnieli o naszych przodkach, a co najmniej o tych dwóch trumnach, które wleczemy za sobą już blisko setkę lat.

A tymczasem ci nasi umarli to dla Janion polscy żydzi, których 3-milionowe przedwojenne istnienie udało się na tyle skutecznie zneutralizować, że pozostał po nim niewielki i mocno już wyblakły ślad. Nie tak, jak w na przykład w Pradze:

___________________________________________________

*dla wrażliwych językowo siusiają, dla aspirujących inteligentów oddają mocz, dla zwolenników przaśności po prostu szczają.

**bo po nim mieliśmy wszak na polskim tronie aż trzech Aleksandrów i dwóch Mikołajów miłościwie nam panujących

dawno temu…

było sobie miasteczko. Nazywało się Oberglogau i leżało w Oppelner Land.

Teraz tak się porobiło, że nazywa się Głogówek i leży w Śląsku Opolskim. Jak każde przyzwoite śląskie miasteczko, miało oprócz rynku (Marktplatz), ratusza (Rathaus) i stosownej do pogłowia pobożnej ludności liczby kościołów (Kirchen), też swój zamek (Schloß) ze stosownym właścicielem – na ogół jakimś księciem (Herzog/Fürst), a co najmniej hrabią (Graf). Tak też było w Głogówku.

Na początku zeszłego wieku tamtejszy hrabia nazywał się nie byle jak, bo  „Hans Georg Anna Eduard Karl Anton hrabia Rzeszy Oppersdorff, ordynat na Głogówku, baron Dub i Frydsztajnu”.

W zamku Oppersdorffowie zgromadzili liczącą kilkadziesiąt tysięcy woluminów bibliotekę, największą na Śląsku,

a nasz hrabia spędzał w niej całe dnie. W sile wieku posługiwał się już ponoć biegle siedmioma językami i okoliczni hrabiowie zaczęli patrzyć na niego z niepokojem, a kiedy wziął sobie za żonę Polkę (Radziwiłłównę zresztą), a w dodatku jął się uczyć hebrajskiego, doszli do wniosku, że musiał ulec w dzieciństwie jakiemuś wypadkowi. Kiedy zaś w plebiscycie 1921 roku zagłosował jeszcze za Górnym Śląskiem dla Polski, uznali, że całkowicie puścił poręcz rzeczywistości, lub, jak się teraz mówi, znalazł się w hali odlotów. Może tak zresztą było.

Jak ktoś swojemu środowisku wycina taki numer, to musi się liczyć z tym, że wyleją go z wszystkich ekskluzywnych klubów, odbiorą odznaczenia i że będzie się potem musiał pałętać po Europie, a jego kolejnymi zgłoszonymi adresami czasowymi będą m.in. „hotel Bazar w Poznaniu”,  „hotel Europejski w Warszawie”, czy „hotel de Berri w Paryżu”…

Zgred, który ma do Hansa Georga, Głogówka i tamtejszego dość absurdalnego zamku ogromny sentyment, gorąco namawia na wizytę tamże. Kiedy wjedziemy do miasteczka,

zobaczymy, że rynek (troskliwie zabetonowany, jak wszystkie polskie rynki), ratusz  i kościoły, a jakże, dalej tam są,

ale co z zamkiem? Ci z PT Czytelników, którym pociąg do starej architektury nie jest obcy, słyszeli zapewne o niejakim Hannibalu Smoke, niezłomnym tropicielu naszych polskich kulturowych przewin na Górnym i Dolnym Śląsku?

Istotnie, dziesiątki klasowo obcych i obrzydliwie poniemieckich dworów, pałaców i zamków śląskich sczezło i rosną na nich pokrzywy (Urtica dioica), ale zamkowi w Głogówku się upiekło. Po wojnie oczywiście budowla zaczęła się walić, jak prawie wszystkie śląskie zamki, ale w roku 1959 ktoś wydał decyzję, żeby ten proces zatrzymać.

I Zgred nie wie, dlaczego. Może ktoś się doczytał, że Oppersdorffowie mieli w historii różne konszachty z Rzeczpospolitą (a jeden z nich był nawet polskim szlachcicem i polskim starostą księstwa opolsko-raciborskiego), a może jakiś świeżo awansowany społecznie urzędnik z tamtych czasów uznał zamek za piastowski zabytek, bo był w nim na wygnaniu król Jan Kazimierz, złapany zresztą którejś nocy na przekradaniu się do fraucymeru Ludwiki Marii?

Zamek w Głogówku przyprawia gminę o potężny ból głowy (Kopfschmerz), bo ma z nim potężny problem. No bo i sam zamek potężny: przebudowywano,  rozbudowywano i nadbudowywano go nieustannie od XVI wieku. Stąd pewna jego rozlazłość i nieporęczność, osobliwy kształt przypominający porzuconą kromkę chleba z wyjedzonym miąższem, a także patchworkowy styl architektoniczny.

To wszystko sprawia, że jest cholernie kosztowny w utrzymaniu. Jeszcze pięć lat temu od tyłu wyglądał nieszczególnie,

żeby nie wspominać o wnętrzach,

ale od frontu wciąż starał się trzymać fason:

Tak właśnie wyglądał lat temu z piętnaście czy dwadzieścia, kiedy Zgred zobaczył go po raz pierwszy i tą absurdalną budowlą się zachwycił. Nad reprezentacyjnym wejściem podziwiał herbowe przechwałki właścicieli, a właściwie to, co z nich zostało,

miał też  sposobność zaistnieć w jedynej trzymającej się kupy komnacie zamku, tzw. Sali Beethovena

tak nazwanej, bo Ludvig van faktycznie na zamku bawił, skomponował dwie symfonie i kiedy wyjeżdżał, zapomniał zabrać swój klawikord (Klavichord).

Ostanie wieści z Głogówka są krzepiące: pomalutku, pomalutku zamek jest remontowany, póki co z zewnątrz. Ten front, który za czasów pierwszej wizyty Zgreda wyglądał tak,

teraz wygląda tak:

Jak widać, jedno z drzew szlag trafił, ale to klasyka. Im gorliwiej się coś remontuje, tym więcej drzew pada tego ofiarą.

Nie można wykluczyć, że prace ruszyły z kopyta po rodzinnym zjeździe w Głogówku żyjących tu i tam Oppersdorffów w roku 2017:

Aktualnie zamek ich przodków wygląda tak oto:

Czyżby miał być happy end, Hannibalu Smoke?

wynalazki polskie różne

Jak powszechnie wiadomo, my Polacy – złote ptacy – jesteśmy narodem wybranym. Jako taki, ma on własne, unikatowe rozwiązania w różnych kwestiach. Ciemna Europa niektórych nie kupiła, ale próbowaliśmy, np. nie kupiła wynalezionego przez nas liberum veto,

sprytnych symboli na toalety niekoedukacyjne,

dwóch świąt narodowych zamiast jednego (a co, nie stać nas?), żeby mieć więcej sposobności do wymachiwania tym, co uważają – na ogół niesłusznie – za flagę Polski:

A takoż oszczędnościowego systemu politycznego, w którym bliźniacy obstawiali najważniejsze funkcje w państwie.

Ostatnio na niwie wynalazczej objawił się Pan Prezydent, postępując – jak to On – nieortodoksyjnie, oraz reklamując swój autorski wynalazek – cyrkularz donosowy.

I tu puściły nerwy Profesorowi Matczakowi Marcinowi, uchodzącemu ostatnio za symetrystę;

zamieścił więc parę uwag na Jego temat:

… po wtorku czas przestać udawać, że mamy za prezydenta człowieka poważnego. Mamy kogoś, kto robi z Polski pośmiewisko, zmieniając siedzibę głowy państwa za jednym zamachem w melinę i mem, którego ochoczo używają światowe media, by przedstawić Polskę jako republikę bananową. Z miliona opcji, w tym wreszcie normalnego ułaskawienia, wybrał zadekowanie u siebie przestępców. Geniusz. Polityczny miks intelektu dziewięciolatka i ego mężczyzny w kryzysie wieku średniego.[…]

Duda to odwrócony Midas, który czegokolwiek się chwyci, zamienia w wielkie prawne g. Prezydenckie ręce, które miały jakoby każdy błąd proceduralny naprawiać, wszystko niszczą. To ktoś, kto wprowadził do TK Krystynę Pawłowicz, personę z tej samej burleski co on sam, karykaturę sędziego, okrutny żart z poważnego urzędu. To człowiek, który – odurzony żądaniem tłumu – tylko po to powstrzymał marzenia Ziobry o destrukcji Sądu Najwyższego, by już za moment własnymi ustawami je zrealizować. Facet, który w XXI wieku podpisał stalinowską ustawę o komisji ds. badania wpływów rosyjskich, a potem apelował o szacunek dla konstytucji.

Grubo, przyznacie Państwo. Grubo.

Są tacy, co uważają, że my Polacy, złote ptacy, nosimy w sobie gen suicydalny. Polaka* tak oto zdiagnozował swego czasu, też grubo, Varga Krzysztof,

publicysta, pisarz, krytyk:

Polak w swym zdziecinnieniu, w swym chaosie myśli szuka ojca-przewodnika w świecie, którego rozumem nie jest w stanie ogarnąć, a odbiera go jedynie emocjami. I kluczowe jest to, kto zostanie ojcem politycznym Polaka, bo dopóki tego ojca nie ma, może jest bezhołowie i chaos pojęciowy w głowie targanego sprzecznymi myślami Sarmaty, którego cechą dystynktywną jest prawo do głupoty […], ale prawdziwie groźnie (albo i dobrze) będzie wówczas, gdy przybrany ojciec przytuli go do piersi i wytłumaczy mu świat. […]

Współcześni Sarmaci […] z pełną świadomością chcą nas wepchnąć do grajdoła, w jakim Polska już wylądowała po epoce wzniosłych zwycięstw i przepięknych klęsk opisywanych przez Sienkiewicza. Chcą nas wepchnąć w czasy, jakie nastąpiły w XVIII wieku, w katolicki zaścianek, coraz bardziej będący rosyjską prowincją, ale za to niezłomnie wierną swoim tradycjom, katolickiemu wyznaniu, wsobną, coraz mniej kogokolwiek na świecie obchodzącą, pogrążającą się w iście erotycznym pożądaniu własnego upadku.

A tymczasem świat podąża swoim chwiejnym krokiem ku zagładzie, na co nie bacząc, Zgred, udając dziecko od Zuckerberga (a nie od Guteberga, którym jest) umieszcza tu zdjęcie zwierzęcia, aczkolwiek wcale nie zabawnego. Tę piękną, dziką i wolną klacz palomino sfotografował onegdaj niejaki JHH w Monument Valley na Wyżynie Kolorado:

——————————————————————————————-

*użycie generyczne, proszę Pań, generyczne.

raport o stanie świata

Jak PT Czytelnicy wiedzą, Zgred niekiedy zapełnia swoje posty cytatami z ludzi mądrzejszych od siebie, bo zachwyca go w nich klarowność sformułowań jemu samemu niedostępna. Tu będą przemyślenia niderlandzkiego klerka, niejakiego Riemena, podane w wywiadzie udzielonym M. Stasińskiemu. Tak się, składa, że w Kraju Przywiślańskim dużo ostatnio pyszczy się o demokracji, a Riemen ma tu ciekawe jej definicje, skądinąd zapożyczone od mądrzejszych od niego:

Demokracja to cienka warstwa cywilizacji, która krzewi wartości moralne i duchowe i broni nas przed naszymi stadnymi, zwierzęcymi popędami. Nie jest ona masowa – demokracja masowa żyje strachem, nienawiścią, odwetem, chciwością, kłamstwem. […]

Demokracja to nie jest prawo głosu oraz wolność słowa. To instytucje demokratyczne oraz przede wszystkim duch sztuki, nauki, religii, wychowania, który dąży do uwznioślenia ludzi, żeby umieli być ludźmi. Bez ludzi wierzących w demokrację i w jej moc ulepszania ludzi, bez świeckiej edukacji liberalnej nie ma demokracji. Inaczej życie publiczne toczy rak, choroba duchowa przeżera społeczny organizm. 

Oczywiście, zagrożeniem dla demokracji jak zawsze jest faszyzm, który zdaniem Riemena czai się tuż za drzwiami:

Nacjonalizm, […] ksenofobia, rasizm, nienawiść – to wszystko składa się na mentalność faszystowską. […]

Nie potraktowaliśmy poważnie ostrzeżenia Alberta Camusa, że wojna może się skończyła, ale faszyzm nie, i może wrócić. To, co się wydarzyło w Holandii – zwycięstwo Geerta Wildersa w wyborach – może się powtórzyć w Niemczech, jeśli obecna koalicja się rozpadnie, na Słowacji, i w 2024 r. w USA.

… faszyzm, nazizm, komunizm to uwielbienie dla odpowiedzialności zbiorowej, narodowej, plemiennej i zbiorowości w ogóle. To wszystko właśnie się właśnie dzieje na naszych oczach…

Sednem europejskiego humanizmu, tym, co stanowi o naszej tożsamości, jest nie to, co nas różni, lecz przeciwnie, to, co nas łączy jako istoty ludzkie. Musimy być otwarci na innego, być ludźmi, jednoczy nas nasza ludzka istota duchowa, a nie jakieś rozmaite „tożsamości”,  jak tego chcą piewcy woke i cancel.

Jego wizja naszej zachodniej cywilizacji nie jest budująca:

Sztuczna inteligencja, pranie mózgów w mediach i na uczelniach, zanikanie lektury książek, prasa nie ma już działów książkowych, ludzie nie czytają, wszędzie tylko rozrywka, zanik wiedzy, ignorancja. […]

Naszymi bohaterami są dzisiaj finansiści i bankierzy, influencerzy w mediach społecznościowych.

Kto by się tam zajmował historią. Albo polityką jako działalnością w trosce o dobro wspólne w res publice. […]

Mamy nikczemną klasę polityczną,

większość takich samych mediów, kulturę, w której jakość zastąpiona jest ilością, liczbami, numerami. […]

Machiavelli pisał o upadku Rzymu, że nie zniszczyli go barbarzyńcy spoza jego granic, ale barbarzyńscy intramuros, czyli od wewnątrz sami Rzymianie – dekadenci, egoiści, skorumpowani. Nie mogły Rzymu uratować nowe prawa, bo również one byłyby nieprawe, bo napisane przez zdeprawowanych moralnie i intelektualnie ludzi. Korupcja dotyczy pieniędzy, ale i moralności, i umysłu.

Widzi jednak dla nas jakiś ratunek:

Renesans cywilizacji jest możliwy. Ale wszyscy w swojej dziedzinie muszą wrócić do zasad pierwszych. Wierzący do „Kazania na górze”, liberałowie do liberalnej edukacji, lewica do sprawiedliwości i równości, uniwersytety do wiedzy i kultury. A media do tego, żeby informować. Jesteśmy to winni tym, którzy byli dość odważni, by walczyć i umierać za te wartości przeciw totalitaryzmom. […]

Przeszliśmy już wiele razy przez mroczny czas. Sprzeciw i odrodzenie zawsze są możliwe. Nie wolno nam w Europie się poddawać. Musimy nieść sztandar humanizmu oraz republiki uczonych (republique des lettres).

Wróg jest w nas samych i wśród nas. Wszystko zależy od naszej zdolności do powiedzenia: „NIE!”. Ludzie muszą znowu zacząć myśleć.

Niestety, Riemen nic nie mówi o Planecie, a zdaniem Zgreda przedstawiona w Mad Maxie (po raz pierwszy 40 lat temu) wizja przyszłego świata absolutnie nie straciła na aktualności.

Elon Musk chce kolonizować Marsa, bo uznał, że latrynę, którą zrobiliśmy z Planety trzeba będzie starym harcerskim i żołnierskim sposobem zasypać i przenieść się gdzie indziej.

Szczęśliwego Nowego Roku!

Wesołych Świąt

No więc stało się, mamy, proszę Państwa, nowy rząd, bo ten z poprzedniego wpisu okazał się mieć krótką przydatność do spożycia:

Ponieważ nie ma tu ministra sprawiedliwości, zapewne to on wykonał to klasyczne, strażackie zdjęcie. A Szymon, który w rządzie co prawda nie jest, zawsze skorzysta z okazji, żeby się pokazać

Nie obyło się bez skandalu: oto jeden z posłów (należący do, jak mówią Amerykanie, the lunatic fringe), mimo, że od dawna nieźle zaczadzony, dał dodatkowego czadu w Sejmie:

Zaprzysiężenie nowego rządu mimo to jednak się odbyło, Pan Prezydent D. swą prezydencką ręką (lewą-lewą) podpisał co trzeba, a nowe ministry, ministerki i ministrowie złożyli przysięgę. Niektórzy poprosili przy okazji o pomoc w zbożnym swym zajęciu (lub, jak mówią niektórzy, Wielkim Sprzątaniu) pana B; nie zrobił tego natomiast nowy minister finansów – Zgred pamięta tylko jego ksywę „Kamikadze” – co być może było ciężkim błędem.

PPD miał momentami lekko kwaśną minę:

Naprawdę to zrobiłem?

Pewnie dlatego, że jedynym fortelem, który mu teraz pozostał, jest rozwiązanie Sejmu pod pretekstem nieuchwalenia w terminie budżetu, który to dokument został przed nowymi ministrami dobrze ukryty.

Ale nie o tym miało być. Miało być o broszurze z propozycjami prezentów pod choinkę, zapewne pokazującej najnowsze trendy. Oto, co Zgred w niej znalazł:

Jeśli pomyślałeś sobie Czytelniku, że kupisz swojej kobiecie – albo skończmy raz na zawsze z przesądami – swojemu mężczyźnie lokówkę, która „ukrywa puszące się włosy”, będziesz musiał wykaszleć PLN 2600:

Jeśli ta cena Cię spłoszy i zechcesz poprzestać na nowych szczoteczkach do zębów, i tak bez 1K się nie obejdzie. Otrzymasz za to produkt uruchamiany telefonicznie z dowolnego miejsca na kuli ziemskiej, o 4 programach (telewizyjnych?) ale za to w gratisie dostaniesz szklankę!

Cena jest wysoce promocyjna, bo jeśli myślisz, że jak kupisz tylko jedną to przyoszczędzisz, Twoje skąpstwo zostanie ukarane:

Za to nad szczotkowaniem uzębienia czuwać będzie sztuczna inteligencja.

Nie myśl sobie, że łatwiej Ci pójdzie z suszarką. Za taką, która „zachowuje do 95% naturalnego nawilżenia włosów”, tzn. prawie nie suszy (rewelacja!), musisz wywalić PLN 1500:

OK, zaszalejesz i kupisz MU lub JEJ golarkę na baterię. Sorry, PLN 2000:

Ale za to jest wodoodporna, więc możesz się golić pod wodą!

Jeżeli zaś akurat rozpadło Ci się żelazko na duszę, bo strącił je kot, więc postanowiłeś żyć naprawdę niebezpiecznie i kupić coś nowocześniejszego, nie kupuj żelazka per se, jest passé. Kup Generator Pary, za jedyne PLN 3000. Będziesz w nim nie tylko miał „rozpoznawanie tkanin”, ale będziesz mógł nim podczas prasowania nagrywać śmieszne filmiki – o ile pozwoli Ci wbudowana AI.

Po tym, jak szok minął, Zgred wyciągnął z powyższej broszury następujące wnioski:

– Polska stała się zamożnym krajem. Na tyle zamożnym, że mieszkańców stać na wymienione gadżety. Bo skoro jest podaż, musi też być popyt?

– Zgred, niepostrzeżenie, wypadł z klasy średniej (bo do niej adresowana jest broszura) i stał się prekariuszem*. Na nasze, nędzarzem.

A tymczasem gdzieś w świecie, grasują manule:

—————————————————————————————————

*„osoba względnie biedna, niemająca stałej pracy, niepewna swojego losu, często mimo stosunkowo dobrego wykształcenia i wysokich kwalifikacji”.

dzieje się

Człowiek to nawet by chciał napisać o swoim nowym literackim, muzycznym czy innym odkryciu, ale jak tu być pięknoduchem, kiedy wokół rzeczywistość skrzeczy coraz głośniej, walka klasowa (klasy rządzącej aktualnej przeciw ewentualnej) przybiera na sile, dzieją się rzeczy ucieszne, jak sformowanie przez Pana Premiera kolejnego rządu,

czy  publikacja odtajnionego raportu a tym, jak Ruski miesza w polskim kociołku – swoją drogą, czy zostało nam jeszcze coś tajnego, czy wszystko już rzucone Ruskiemu na stół? Tym razem chodzi o raport autorstwa Wysokiej Komisji pod przewodnictwem pewnego dzielnego historyka,

który nie załapał się na uczestnictwo w Grupie Trzymającej Władzę, ale zawsze jest do dyspozycji, który to raport stwierdza wyraźnie, że Pan Premier in spe o trefnym imieniu Donald knuł latami nie tylko z Niemcem (a właściwie Niemrą), o czym wszyscy wiedzieliśmy,

ale też i z Ruskiem!

Raport ów kończy się ponoć rekomendacją, by rzeczonego Donalda pozbawić możliwości pełnienia funkcji państwowych – oczywiście w Państwie Polskim, bo tą tam Europą może sobie kierować do woli.

Bardzo to sprytne posunięcie, bo oto podsuwa się Panu Prezydentowi D. możliwość niepowołania jegomościa o pechowym imieniu na premiera!

Jeżeli PPD to kupi, to ekskrement, który trafi wtedy w wentylator, opryska tylko jego, a nie jakiegoś szeregowego posła, choćby nawet był kiedyś wicepremierem. Sprytne jak diabli, którzy tam czynni.

Jak tak dalej pójdzie, jegomość o kiepsko-się-kojarzącym imieniu nerwowo wykończy nam całą polityczną formację, nie byle co. Aż dziw, że jeszcze nie wpadła ona na to, żeby gościa po prostu zniknąć!

Taki David Copperfield nie takie rzeczy znikał. Cały samolot, to na deser:

À propos: oczywiście można zwrócić się do przyjaciół-fachowców z Ameryki Południowej, wyjdzie taniej.

ostatni lump

Kilka dni temu co zagorzalsi obserwatorzy polskiego życia byli świadkami bezprecedensowego wydarzenia: oto w polskim Sejmie nie poczekano, aż Prezes Wszystkich Polaków opuści swoją kapsułę czasu i raczy się w nim pojawić, i zainicjowano posiedzenie! Uroczyście, hymnem Najjaśniejszej (Serenissima), zmuszając starszego pana, by stanął między rzędami i zamarkował jego odśpiewanie: 

Ktoś kiedyś za to beknie, bo PWP pamiętliwy jest nad podziw…

Powyższy widok wyzwolił w niektórych rodakach hormon współczucia, czemu dali wyraz. Inni rodacy odczuli zaś niezdrową satysfakcję, niewdzięczne bydlęta.

A teraz na poważnie: Zgred na próżno próbuje zrozumieć fenomen człowieka, który od lat  „śmieszy, tumani, przestrasza” miliony ludzi w tym kraju. Zgred rozumie, że śmieszy, bo sam zawsze (a mówimy tu o wielu, wielu latach) uważał PWP za figurę komiczną i tylko komiczną. Rozumie, że rzeczony niektórych przestrasza, bo przecie władzę miał (ma?) absolutną, a zdolny jest do wyrządzenia potężnych szkód, czego nie raz dowiódł. Za niezwykłe Zgred uważa natomiast to, że tylu otumanił. Bo zdaniem Zgreda charyzmy w nim tyle, co w zielonym fotelu z lat 60-tych, obok którego te słowa pisze:

Co więc sprawia, że ludzie zlatują się do niego jak Muscidae do faeces? Wytłumaczeniem może być szczególna przenikliwość PWP, która z otaczających go ludzi bezbłędnie potrafi wyłowić np. tych, którzy mają tzw. daddy issue. Albo ambicjonerów, którzy zawsze zazdrościli innym i uważali, że zasługują na więcej; ci za apanaże pójdą za nim w ogień. Albo … nie, nie, dość tej psychologii naiwnej.

Faktem też jest, że PWP ucho ma wyczulone i wie też, kiedy zagrać kartą obrony Najjaśniejszej przed bezbożnikami

albo np. kartą antyukraińską, niwecząc zresztą przy okazji dorobek całego społeczeństwa, które w chwili próby stanęło murem za walczącym o życie sąsiadem.

Niezwykle ciekawe jest to, że w kategoriach zaufania mierzonego w różnych socjologicznych badaniach PWP niezmiennie wypada nisko, a jego piastujący różne stanowiska wybrańcy wysoko. Cóż, Zgred zawsze uważał, że Oświecenie dotarło nad Wisłę mocno rozwodnione i – tak samo jak chrześcijaństwo – słabo się tu przyjęło. Ergo nie należymy do najbardziej racjonalnych narodów w świecie.

Aha, na wypadek, gdyby PT Czytelnicy opacznie zrozumieli tytuł tego wpisu; to cytat z PWP, inwektywa, którą ów miał przyjemność rzucić pod adresem innego polityka. Życzymy owemu Ostatniemu Lumpowi powodzenia.

PS: Zgred obiecał, że dokończy swoją opowieść o Bloku.

Otóż odbyły się tam wybory do Rady Osiedlowej, które tym razem wygrał Inżynier, Pan Antoni, zresztą – o dziwo – dzięki głosom młodzieży z klatki C. Długo się wygraną nie nacieszył, bo kilka dni temu nieznani sprawcy (ponoć podobni do Dawida i Oliwera) pobili jego i jego przyjaciela Pana Piotra tak skutecznie, że ci wciąż leżą na OIOM-ie. W związku z zaistniałą sytuacją Pan Heniu wrócił do władzy i właśnie przeforsował projekt budowy wielkiego parkingu tam, gdzie był skwerek, ławki, huśtawki etc.

Możliwe, że byliśmy naiwni

Chociaż Zgredowi generalnie trochę bliżej jest do lewej strony niż do środka, mało co podnosi mu ciśnienie bardziej niż ślepa polityczna poprawność, która z jednej strony ze zjawisk marginalnych i nieistotnych potrafi zrobić absolutnie pierwszoplanowe (jak mawia przyjaciel Zgreda, osiadły za Wielką Wodą: „dlatego właśnie Trump znów wygra wybory”), a z drugiej strony często fałszuje rzeczywistość, uniemożliwiając pojedynczym ludziom i całym społeczeństwom spojrzenie prawdzie prosto w oczy. Dlatego też nadzwyczaj odświeżającą dla niego była lektura zamieszczonej w (jakże odległej od prawicowego przechyłu!)  POLITYCE* korespondencja Jacka Kubitsky’ego ze Szwecji. Wybaczcie zatem Państwo Zgredowi, że się podzieli, przytaczając niektóre fragmenty:

… Na szwedzkiej granicy 25-letni mężczyźni podają się za nastolatków, a nawet dzieci. Twierdzą, że są uchodźcami politycznymi lub sierotami. Ponad 95 proc. nie posiada żadnego dowodu tożsamości. Jeszcze niedawno funkcjonariusze straży granicznej wierzyli „dzieciom” na słowo. Robili to nie tylko z litości, ale również ze strachu przed pomówieniem o rasizm. W 2018 r. lekarze Urzędu Medycyny Sądowej, mimo protestów lewicy przeprowadzili badania na grupie 6 tys. imigrantów podających się za dzieci i dowiedli, że 84 proc. z nich to dorośli mężczyźni.

Dalej będzie grubiej:

Imigranci przejawiają często postawę roszczeniową. Zdarza się, że młodzi mężczyźni (kobiety stanowią zaledwie 5-10 proc. wszystkich przybywających do Szwecji imigrantów) w rozmowach z pracownikami socjalnymi upominają się o markową odzież. Wielu z nich złości się, gdy słyszy, że w Szwecji na dobry samochód trzeba po prostu zarobić pracą.

I znacznie grubiej:

… Obecnie liczba gwałtów rośnie proporcjonalnie do napływu imigrantów. Według oficjalnych danych za rok 1975, kiedy imigrantów z Afryki i Bliskiego Wschodu było jeszcze niewielu, policja odnotowała w całym kraju 768 zgwałceń, w 2017 było ich 7 226**.

[…] Przybysze szybko zawłaszczają przestrzeń publiczną, podczas gdy tubylcy lękliwie schodzą im z drogi. […] W dzielnicach, które imigranci traktują jak własne terytoria, osoba biała ma wszelkie powody do niepokoju, nawet w dzień.

[…] Do najbardziej negatywnych skutków imigracji pozaeuropejskiej należy lawinowy wzrost  przestępczości. Łamanie prawa przejawia się praktycznie w każdej dziedzinie: od zwykłych kradzieży, napadów rabunkowych, pobić, gwałtów na kobietach i mężczyznach (novum w szwedzkiej kryminalistyce), handlu narkotykami i wojen narkotykowych, poprzez handel ludźmi, prostytucję, fałszowanie dokumentów, oszustwa podatkowe, czerpanie zysku z symulacji kalectwa (nieznane wcześniej w Szwecji), wymuszanie haraczu, przemyt broni, a skończywszy na praniu brudnych pieniędzy i terroryzmie.

Dalej jest o rabunkach z poniżeniem (förnedringsrån), zamachach bombowych, i strzelaninach (30 razy więcej takich incydentów w Sztokholmie niż w Londynie, którego populacja jest równa całej Szwecji), a także o drobiazgach jak inny stosunek do pracy, uczciwości i punktualności… No i jeszcze na koniec:

Państwowe media, które od samego początku prowadziły intensywną kampanię na rzecz imigracji, robiły i nadal robią wiele, aby tuszować, przemilczać lub bagatelizować niewygodne fakty […] każdego, kto wyraża się krytycznie na temat masowej imigracji rutynowo oskarżają o rasizm, mowę nienawiści i o głoszenie teorii spiskowych.

Aliści, proszę Państwa, obecnie

…nawet politycy i ich doradcy odpowiedzialni za emigrację […] usprawiedliwiają się, mówiąc: „Możliwe, że byliśmy naiwni”.

Autor tej korespondencji, pan Kubitsky, zapewne nie jest do końca obiektywny, bo ma już swoje lata (z wszystkimi tego konsekwencjami), ale przyznacie Państwo, nawet z tą poprawką nie jest to budujący obraz szwedzkiej rzeczywistości.

Zgred nie raz już pisał, że wędrówki ludów (a z taką mamy do czynienia) nikt jeszcze w dziejach świata nie zatrzymał; można tylko jej skutki próbować opóźniać. Tym głupsze było zatem granie na antyukraińskich nutach przez tych naszych, pożal się Boże, mężów stanu. Jeśli chcemy jeszcze przez jakiś czas pożyć spokojnie w tym naszym grajdołku, Ukraińców trzeba hołubić, dmuchać na nich i chuchać, żeby chcieli dalej wypełniać tę populacyjną lukę, spowodowaną przez dziwną niechęć Polek do rodzenia dzieci. Żeby nie trzeba było importować jakichś innych, biedniejszych nacji, by zapracowały na wszystkie nasze wczesne emerytury, i żeby nikt się potem nie usprawiedliwiał, mówiąc: „Możliwe, że byliśmy naiwni”.

——————————————————————————————————-

* nr 44

**Dla naukowej ścisłości należy dodać, że w r. 1975 Szwecja liczyła 8 mln., a w r. 2017 10 mln. mieszkańców (przypisek Zgreda)

.

Zgreda refleksje powyborcze

Zgred, jako dobrze poinformowany optymista, nie będzie ukrywał, że wyniki wyborów go mile zaskoczyły. Oto Suweren poinformował Władzę, że pragnie zejść ze szlaku ku świetlanej przyszłości, dobrze wytyczonego przez najtęższe głowy Turcji i Węgier (przy tej okazji Zgred dementuje, że wyrażał się o tamtejszym Przywódcy per „ten węgierski buchaj”).

Co Zgredowi najbardziej zaimponowało, to pospolite ruszenie młodzieży (o której nie ma najlepszego zdania), gotowej stać po nocy w kolejce; zważywszy, że młodzież ta o staniu w kolejkach ma pojęcie blade, było to dość niezwykłe.

Na fali ogólnego entuzjazmu i upajania się faktem, że Partia Miłościwie Nam Panująca otrzymała liczbę głosów niższą niż Opozycja,

zwycięska ludność Kraju Przywiślańskiego nie myśli o tym, że Ukochanemu Przywódcy tejże partii, zwanego też niekiedy Słońcem Narodu

mogą przyjść do głowy najróżniejsze pomysły. Począwszy od przekonania Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego, że wybory nie były uczciwe (bo nie były), po spowodowanie, że niestety, trzeba będzie wprowadzić stan wyjątkowy. Z powodu, o który służby zwane specjalnymi łatwo mogą specjalnie się postarać.

To, oczywiście, byłyby scenariusze najbardziej hardkorowe, ale są też bardziej lajtowe. Nie wszyscy bowiem zdają się  mieć pełną świadomość tego, że miłościwie nam panujący Pan Prezydent zwany przez jego entuzjastów „Naszym Anżejem”, a przez sceptyków „Adrianem”, „Długopisem”, „Maliniakiem”, a w skrajnych przypadkach „Du*ą”

ma wiele sposobów, żeby owej Opozycji życie skutecznie zatruć i jej działania sparaliżować.

Ludność zwycięska zdaje się nie pamiętać, że przez ostatnie 8 lat Opozycja uporczywie grała z Przewodnią Siłą Narodu w szachy, podczas gdy przeciwnik od początku zadeklarował, że grać będzie w „salonowca”, zwanego też popularnie „dupniakiem” i robił to konsekwentnie i nad podziw skutecznie.

W swoim entuzjazmie ludność zwycięska nie bierze pod uwagę tego,  że Kraj Przywiślański to nie Skandynawia, której protestanccy mieszkańcy z natury swojej kierują się poczuciem odpowiedzialności i stawiają na współpracę do tego stopnia, że możliwe tam są nawet  – uwaga – rządy mniejszościowe! Które nie naruszają pryncypiów (takich jak państwo opiekuńcze), więc w wielu sprawach mogą być przez opozycję popierane (sic!). Harmonijnie funkcjonujące koalicje są tam zaś na porządku dziennym.

Kraj przywiślański, dogłębnie katolicki w swojej mentalności, bliższy jest słonecznej Italii, w której nieustające zmiany rządów są obiektem łagodnych drwin całej zachodniej Europy.

Z tego też powodu Zgred jako dobrze poinformowany optymista ni hu-hu (a raczej chu-chu) nie wierzy w gładką współpracę Opozycji. Co z tego, że Mąż Stanu przewodzi najsilniejszej partii? Inni Przywódcy, a osobliwie partii Obrotowej, zwany pieszczotliwie „Tygryskiem”, czy chadeckiej, przez nienawistników zwany „Chucky” też mają swoje premierowskie ambicje.

I już zgłaszają swoje vota separata w różnych kwestiach. Tak czy owak religia w szkołach będzie dalej, a podróże aborcyjne nie ustaną, nie łudźmy się.