w blokach

Blok Zgreda nowoczesny, zadbany, zmodernizowany za unijne pieniądze nie do poznania, mieszka się w miarę wygodnie, póki co wciąż trzyma się kupy. Pan Antoni, sąsiad Zgreda z klatki B, inżynier, był rok na saksach w Danii, różnych rzeczy tam się napatrzył i wymyślił sobie, że trzeba mieszkańców „zintegrować”. Naradzili się ze swoim współmieszkańcem Panem Piotrem, nauczycielem, wynajęli duży lokal w dogorywającym klubie osiedlowym, rozwiesili po bloku plakaty i – o dziwo – chyba wszyscy mieszkańcy się stawili! Pan Antoni zagaił, podziękował za przybycie i zaprosił do wspólnych stołów. Mieszkańcy naszej klatki zrobili jakieś sałatki, upiekli ciasta, klatka A stawiła się z kiełbasą i wódką, klatka C, gdzie mieszkają sami młodzi, nie przyniosła nic poza czerwonym winem, i to dla siebie.

Z integracji niewiele wyszło: w sali wkrótce utworzyły się oddzielne trzy zgromadzenia: młodzi z klatki C chyba nie mieli ochoty się za bardzo integrować, bo zaraz zajęli się swoimi telefonami. Klatka A, gdzie brylował Pan Heniu, od razu postawiła na wódeczkę, ogóreczki etc., my z klatki B z naszymi plackami poczuliśmy się w tej sytuacji nieco wyobcowani. Podziwiałem Inżyniera, bo parę lat wcześniej przegrał z Panem Heniem wybory do Rady Osiedla, ale uprzejmie do niego zagadywał.

Pan Heniu cieszył się poważaniem, bo nie tylko miał w klatce A trzy mieszkania (w dwóch z nich pomieszkiwały jakieś panie, które miały szerokie znajomości wśród panów), ale był to wyjątkowo swój chłop. Zaopatrywał całą klatkę w tanie papierosy z importu, pośredniczył w kupnie okazyjnych samochodów, załatwiał potrzebującym fuchy, ogólnie o dobrostan swojej klatki dbał. Nie raz wybronił przed dzielnicowym i radą Osiedla tamtejszych krzepkich chłopaków, którzy mieli jakąś zadrę z krzepkimi chłopakami z bloków po obu stronach naszego i prześcigali się w obelżywych dla tamtych napisami na murach.

Po paru godzinach owej integracji, podczas której my z klatki B rozmawialiśmy sobie głosami ściszonymi na tyle, ile się dało w harmiderze generowanym przez podochoconych mieszkańców klatki A, skończyła się gorzałka. Pan Heniu chwiejnie wstał, wyjął kluczyki od swojego Audi i zadeklarował, że przywiezie więcej. Ponieważ osiedlowy sklep był w remoncie, oznaczało to, że będzie musiał przejechać przez całe osiedle. Pobladły Inżynier zaprotestował, zaproponował, żeby mu zabrać kluczyki, ale mieszkańcy klatki A stanęli za Panem Heniem murem, twierdząc, że ma mocną głowę i da radę, a chłopaki ze straży przybocznej Pana Henia, Dawid i Oliwer, podeszli do Inżyniera. Młodziaki z klatki C pochowali swoje telefony i cichutko wyszli.

Ciąg dalszy nastąpi niebawem.

kopana a siatkowa

Może nie wszyscy wiedzą, ale przedwczoraj (10.09) narodowi kopacze piłki, z których większość zarabia dziennie więcej niż Ty Czytelniczko/Czytelniku miesięcznie, ostatecznie pogrzebali swoje szanse na udział w mistrzostwach Europy. Grali przeciwko najosobliwszemu krajowi kontynentu, czyli Albanii, w Tiranie. Był dym.

Nie pomógł sprowadzony niedawno z Portugalii trener, niejaki Santos, mocno u nas zagubiony

i narodowi kopacze zasłużenie przerżnęli 2:0, bo jak zwykle byli dziwnie rozmemłani.

A w tym samym czasie w Bari (tego od królowej Bony) polska kadra nie najlepiej opłacanych siatkarzy pod wodzą niejakiego Grbicia, byłego znakomitego zawodnika, doszła do 1/4 finału mistrzostw Europy,

w czym nie ma nic dziwnego:

Bo nasi siatkarze od dawna leją wszystkich, albo prawie wszystkich.

W tej sytuacji nie sposób nie zadawać sobie pewnych pytań.

Dlaczego, mianowicie, sportem narodowym jest piłka kopana, w której kadra nieodmiennie przynosi nam wstyd i sromotę, a nie siatkowa, w której brylujemy?

No właśnie, dlaczego?

Zgred ma na ten temat pewną teorię. Otóż piłka kopana, w wykonaniu naszej kadry pijanych dzieci we mgle chaotyczna, nieprecyzyjna i przypadkowa, jest taka, jak nasz nieszczęsny kraj i całe jego rozmemłane, zdezorientowane społeczeństwo.

Piłka siatkowa zaś, w wykonaniu naszej kadry składającej się z zawodników inteligentnych, odpowiedzialnych, zgranych i funkcjonujących jak w szwajcarskim zegarku, jest czymś dla nas obcym, podejrzanym, niepolskim, żeby nie powiedzieć niekatolickim, wręcz protestanckim w duchu. I jeszcze mają, panie, jakiegoś czarnego w składzie.

Dlatego.

Takie tam

Był w Polszcze swego czasu artysta estradowy, piosenkarz, a właściwie poeta, który słabo odnajdywał się w czasach Zenka Martyniuka, ale z uporem godnym lepszej sprawy pisał dalej te swoje teksty przeznaczone nie do podrygów, a do uważnego słuchania.

Ów, w rozedrganych latach dziewięćdziesiątych, napisał piosenkę, która dziwnie nie traci na aktualności:

Ta myśl pod czaszką taka żmudna, tak przyczepiła się i boli:
Czemu ta wolność taka trudna, tyle trudniejsza od niewoli?
I jak tę wolność przetłumaczyć, na dni co plotą się spokojnie,
skoro nie umie nikt wybaczyć, skoro nie umie nikt zapomnieć?

W szkole wolności tyle wolnych klas, nieużywana brama się telepie,
lecz w żadnej klasie ciągle nie ma nie ma nas, my nie musimy, my już wiemy lepiej...

Jakąż wolnością nam zakwita nasz wolny wreszcie dzień powszedni,
wolnością pięknych trudnych pytań, czy też wolnością głupstw i bredni?
Wolnością co szacunek budzi, czy też wolnością świństw i kantów?
Wolnością pięknych, mądrych ludzi, czy niedouków, dyletantów?

W szkole wolności tyle wolnych klas, i bezrobotny belfer biedę klepie,
lecz w żadnej klasie ciągle nie ma nie ma nas, my nie musimy, my już wiemy lepiej!

I myśl powraca taka żmudna, taka natrętna, aż się dziwię,
czemu ta wolność taka trudna, jeśli traktować ją uczciwie?
Bo dawno już się mamo moja, tak śmiesznie nie składały gwiazdy,
dano nam wolność, piękny pojazd, nikt nie chce robić prawa jazdy…

Mógłbym pieśń dalej ciągnąć ale cóż, tutaj mój wywód skończyć się postaram,
w szkole wolności dawno jest po dzwonku już, trzy czwarte Polski chyba na wagarach…
Trzy czwarte Polski raczej na wagarach…

„Chyba”? „Raczej”? Bardzo ten poeta dla nas łaskawy… Zanim umarł, w marcu 2015 w wywiadzie Donaty Subbotko dopowiedział do powyższego parę słów prozą:

[…] Zacytuję klasyka: „Sam pan widzi, jaką mamy sytuację”.

– Napisałem teraz taki satyryczny tekst, który się nazywa „Polaków portret własny”. O malarzu, który namalował transformację, ale po 25 latach doszedł do wniosku, że trzeba ten obraz trochę przemalować. Bo on namalował zbiorową mądrość, a widzi, że teraz musi ją zastąpić zbiorową głupotą.

Byliśmy mądrzy, a jesteśmy głupi?

– Powodów tej przemiany jest wiele, ale przede wszystkim naród nie może istnieć bez autorytetów. Zwracam na to wielką uwagę. Potrzebny jest szacunek dla tradycji, a u nas tej tradycji się nie kontynuuje – autorytety zostały podważone, oplute. Jeśli uważa się, że wszystko zaczyna się ode mnie, a przede mną już kompletnie nic nie było, to wtedy nie ma na czym budować. […]

To inteligencja tę wolność przegrała?

– Wierzę, że nie przegrała i tu czy ówdzie będzie się odradzała, ale na razie inteligencja w sensie nawet nie klasy społecznej, ale tego, co Polacy mają w głowach, IQ, jest w odwrocie. Ten problem będzie narastał, a niestety nie da się go naprawić drogą administracyjną ani dekretem. Edukacja musi trwać od domu, przez szkoły, bez końca. Nie wolno tego porzucać. W końcu musi dojść do próby przeobrażenia społeczeństwa. Jest nadzieja, że trwała niezgoda na zbiorową głupotę zaprocentuje.

I tym optymistycznym akcentem (żeby nie było, że Zgred zawsze kracze) …

gatunek zagrożony

Ponad miesiąc temu Zgred pozwolił sobie wygłosić mały pean na cześć tego zagrożonego gatunku – polskiego inteligenta.

Życzliwi donieśli, że wpis ten spowodował w pewnych kręgach ożywioną dyskusję na temat współczesnej inteligencji, w której przewijał się wątek powszechnie znanych postaci z tytułami profesorskimi, w opinii dyskutujących (szkoda, że nie na forum ogólnym, ale ta platforma ponoć bardzo to utrudnia) absolutnie nie zasługujących na miano inteligentów.

Zgred kilkakroć już wypowiadał się na ten temat, dowodząc, że także w kwestii intelektu tzw. rozkład normalny jest nieubłagany i podzbiór „profesorowie” niczym się nie różni od podzbioru „hodowcy królików”: jest w nim – w dużym uproszczeniu – niewielu osobników prawdziwie mądrych, duża liczba mieszczących się w przedziale między przeciętnymi i miernotami, oraz pewna, niewielka liczba skończonych durniów.

W dyskusji przywoływano, w kontekście negatywnym, Panią Profesor Pawłowicz; Zgred nie ma kompetencji, żeby ocenić jej mądrość, może jedynie ze zdziwieniem zauważyć, że Rzeczona nie ma wykształconego nawyku poprawnego użycia spacji w interpunkcji, powszechnie przecież występującego u dużo piszących naukowczyń i naukowców:

Władysław Bartoszewski miał dość kompaktową definicję inteligenta:

Ale Zgred, doceniając i nie ujmując tej definicji prawdziwości, uważa, że jest ciut niekompletna.

I nie chodzi o kryterium wykształcenia, które przy definiowaniu inteligencji podkreślano od zawsze, bo sprawa jest kontrowersyjna.

Więcej o tym niżej.

A w ogóle jak się wydaje, w młodym pokoleniu, tak długo się utrzymujący fetysz wyższego wykształcenia zanika:

(GTA to komputerowa napierdalanka, a „mody” to wymyślone przez użytkowników modyfikacje gry)

Podobno dzisiejszy inteligent, to nie to samo, co inteligent „za komuny”. Jakiś czas temu ukazała się, i bez echa przeszła, pewna książka,

a w jej recenzji Maria Fredro Boniecka napisała co następuje:

To pamiętnik przedstawiciela inteligencji, czyli ludzi, którzy przez kilkadziesiąt lat nadawali polskiemu życiu styl, charme i smak. W III RP przepadli na lichych emeryturach albo dołączyli do tzw. klasy średniej, lepszej na dzisiejsze czasy, lecz od tamtej inteligencji odległej o lata świetlne lub plan Balcerowicza. Tak czy siak, czytać warto. Gdyż, w zależności od punktu widzenia, to (…) świadectwo czasów. Można utyskiwać, lecz my wszyscy z tych czasów, chcemy czy nie chcemy.

Zgred uważa, że inteligent faktycznie się zmienił, ale przecież szczątkowo istnieje nadal; postanowił zatem wsadzić kij w mrowisko i – zapewne obrażając niektórych PT Czytelników – podjąć próbę jego arbitralnego (i absolutnie subiektywnego) zdefiniowania poprzez stosunek do różnych… no właśnie, czego? Przejawów kultury? I nie obejdzie się tu bez delikatnego klasizmu, sorry.

Inteligent a wykształcenie. Konieczne nie jest, ale pomaga. Maturę dobrze jest mieć, najlepiej przedwojenną. Ważna jest ciekawość – tego wszystkiego, co jesteśmy w stanie ogarnąć naszym niedoskonałym umysłem. Dla Zgreda np. ideałem humanisty jest oświecony dyletant, i ma nadzieję, że jemu samemu udało się ten poziom osiągnąć.

Wiara w to, że wykształcenie wyższe zrobi z kogoś inteligenta, jest złudzeniem.

Studia są przereklamowane, zwłaszcza w Kraju Nadwiślańskim, gdzie uniwersytetów coraz więcej i coraz podlejszych.

Inteligent a pieniądze. Z tym słabo. Nastojaszczego inteligenta, który doszedł do fortuny, ze świecą szukać – nie ta formacja umysłowa. Finansowy spryt i zapobiegliwość, krótko mówiąc łeb do interesów, u inteligenta występuje nader rzadko. Bo inteligent to generalnie niedojda. Może już nie klepie biedy jak ci przed wojną,

ale daleki od tego nie jest. Nadwyżek nie ma. Jak coś ma, zaraz przeputa na podróże zagraniczne. Macie większą szansę natknąć się na niego w Sienie czy innym Paryżu, niż w Zakopanem, Mielnie, czy Hurgadzie.

Inteligent a język. Inteligent o niego dba. Pracuje nad nim ustawicznie. Z uporem godnym lepszej sprawy używa zaimka „tę”. W końcówkach wybrzmiewają u niego nosówki. Wie, że „bynajmniej” używane jest tylko w zdaniach z przeczeniem*, a już na pewno nie użyje „bynajmniej” zamiast „przynajmniej”; wie, że to „opór” ma być najmniejszy, a nie „linia”; no i ta nieszczęsna „półtora”…

Każdy z PT Czytelników może tu wpisać własne przykłady.

Inteligent-polityk (rara avis, ale w polskiej przyrodzie też występujący) zaś wie, że rząd się „formuje”, a nie „formułuje”; że nie jest się „na klubie”, tylko „na posiedzeniu klubu” itp. itd.

Inteligent ogranicza swoje użycie wyrazów niecenzuralnych, bo nie chce, żeby mu się zdewaluowały. Są jednak sytuacje, a niektórzy mówią, że nawet czasy, w których bez przeklinania ujechać się nie da; eliminacja może możliwa nie jest, но стремится к этому надо, jak w tym ruskim porzekadle.

Inteligent toczy ustawiczną walkę z ubożeniem języka, mając świadomość jej beznadziejności, ale uważając ją za kwestię honoru. Pewnie dlatego, że jak jego krewny – dżentelmen – nawykowo broni przegranych spraw.

Inteligent a książki. Inteligent je nie tylko kupuje, ale też je czyta (audiobooki uważa za zło konieczne), często kompulsywnie,

jak Iga Świątek tu:

Nie muszą to być książki aktualnie w modzie. Zgred aktualnie poleca np. Czas drogi Patricka Leigh Fermora. A Ty, Czytelniku, czy znasz klasykę? Colasa Breugnon Rollanda, na przykład? Tak, Colasa Breugnon?

Inteligent a kino. Naturalny habitat inteligenta to co prawda kina studyjne, ale nie samą niszą inteligent żyje. Więc ogląda chętnie filmy Wesa Andersona, Linklatera, czy Menzla, ale co, na nowego Bonda miałby nie iść? Albo ma udawać, że nie abonuje Netfliksa? Gońcie się.

Inteligent a moda. Ma do niej stosunek podejrzliwy. Słabo się jej poddaje. Wie, że to, co aktualnie modne, nigdy nie jest prawdziwie eleganckie. Ceni sobie to, co klasyczne, tzn. to, co się sprawdziło w ostatnich 100 latach.

Inteligent a muzyka. W klasycznej ma orientację co najmniej bardzo ogólną, a nawet upodobanie do konkretnej epoki lub kompozytora. Nie wyłącza radia, kiedy słyszy Szopena, a w wydaniu bardziej zaawansowanym dość szybko odróżni Koncert e-moll od Koncertu f-moll.

W muzyce rozrywkowej bez trudu odróżnia produkt czysto medialny od prawdziwego talentu. Boleje nad zalewem utworów niekoniecznych i tęskni do czasów sprzed Davida Bowie, w których bez talentu nijak nie dało się zrobić kariery.

Inteligent a sztuka. Jak w muzyce: w sztuce ma orientację co najmniej bardzo ogólną, a nawet upodobanie do konkretnej epoki lub malarza/rzeźbiarza/instalatora. Często lubi np. Łempicką,

Albo Dudę-Gracza

ale się do tego nie przyznaje, bo nie wypada. W wydaniu naprawdę hardcorowym pasjonuje się kropkami, ciapkami i mazami:

A to ma tytuł „Untitled”. Naprawdę???

Inteligent a sport. Interesuje się, ale rzadko uprawia. Jest większe prawdopodobieństwo, że kręci go tenis i siatkówka, niż koszykówka, ale jak reprezentacja kraju w piłce kopanej po raz kolejny daje ciała, nader chętnie przyłącza się do sarkastycznych komentarzy.

Inteligent a smak. De gustibus … i tak dalej, wiadomo, ale u inteligenta odruchowo występuje tendencja do szerokiego zastosowania kryterium estetycznego, także np. w stosunku do polityki i polityków, zgodnie zresztą z zaleceniami Herberta. Zbigniewa, nie George’a.

Inteligent a sztuczna inteligencja, inaczej AI:

danse macabre

Jakiś czas temu przysłano Zgredowi, bez słowa komentarza, plik z poniższym zdjęciem:

Zgred poddał rzeczoną fotografię wnikliwym oględzinom. Pierwsze wrażenie było takie, że mamy oto do czynienia z klasycznym zdjęciem z urlopu na greckiej wyspie, gdzie ceprom w ramach rozrywki w przerwach między taplaniem się w basenie, popijaniem cienkich drinków i spożywaniem śródziemnomorskich specjałów serwuje się występ lokalnego zespołu folklorystycznego,

który następnie zachęca zgromadzonych do powtórzenia figur swojego tańca i czerpie satysfakcję z ich pociesznych podrygów.

Rychło jednak Zgred pojął, że sprawa jest bardziej złożona i postawił hipotezę, że mamy do czynienia z tańcem rytualnym z elementami transcendentalnymi. Ku tej hipotezie skłoniła go analiza wyglądu postaci oznaczonych numerami „1” i „6”:

Zwłaszcza zaś dobrze odżywionego osobnika w luźnej szacie, wykonującego figurę z lewej strony kadru. Jak się wydaje, osobnik ów ma pewną wprawę we wchodzeniu w trans; w jego fizys widoczna jest błogość, sugerująca, że osiągnął on stan flow. Także osobnik skrajnie prawy wydaje się być bliski osiągnięcia kontaktu z absolutem.

Zupełnie inaczej zachowują się postacie oznaczone numerami „2”, „3” i „4”. Jak się wydaje, zupełnie nie pojęły one sensu rytuału, i gładko weszły w tryb imieninowo-weselny. W ich gestykulacji widać pewną lekkość, wynikającą z wielokrotnego udziału w imprezach towarzyskich. Nr 3 to nawet wygląda na zawodowego wodzireja.

Dziwny niepokój Zgreda wzbudziła postać oznaczona nr „5”, która wyraźnie nie wpasowuje się ani w tryb transcendentny, ani imieninowo-weselny. Zgred obawia się, że starszy pan został tu doprowadzony pod przymusem i nie bardzo orientuje się w otaczającej go rzeczywistości. Czy nie powinny się tym zainteresować odpowiednie służby?

granfalon itp.

Zgred przeprasza PT Czytelników za większą niż zwykle przerwę we wpisach; na ogół starał się wrzucać coś co dwa tygodnie, (ang. fortnight, polskie dwutydzionek), ale nagromadziło się powodów doczesnych, które zmusiły Zgreda do zlezienia z wieży z kości słoniowej i interweniowania, translokacji etc. No i nie wydolił. Teraz też miało być co innego, ale z braku mocy przerobowych u Zgreda PT Czytelnicy muszą zadowolić się cytatami z ludzi od niego mądrzejszych:

W teoriach psycho-socjologicznych zagościł też termin granfalon, zapożyczony z eseistyki i epiki Kurta Vonneguta.

Oznacza silną identyfikację z grupą, której nic nie spaja poza tym, że sama przynależność do niej jest źródłem ponętnych fruktów psychicznych: poczucia wyjątkowości, wyższości moralnej (jesteśmy ci ostatni prawi w zepsutym świecie) i intelektualnej (tylko my znamy prawdę). Zwalnia ono z wszelkich psychicznie niekomfortowych dylematów.

Jarosławowi Kaczyńskiemu i jego propagandowej armii bez wątpienia udała się toporna, ale brutalnie konsekwentna operacja zbudowania owej sekty – granfalonu. Pozycja wodza sięgająca kultu (cóż, że nachalnie aranżowanego), chroniczne poczucie zagrożenia ze strony coraz to nowych wrogów, manichejska, spiskowa teoria funkcjonowania świata, martyrologiczna polityka historyczna, a ponad wszystko – chroniczne poczucie krzywdy.

Ono działa bardzo specyficznie, bardzo zbliża ludzi, również w relacji polityk – wyborca (może nie jest bez wad, ale jest tak samo lekceważony i spychany na margines jak ja).

Bardzo wiele osób przynależnych do tej sekty granfalonu – więcej niż średnio w społeczeństwie – cechuje pewna dyspozycja psychologiczna. Tu nie chodzi o temperament, osobowość, mówiąc potocznie, charakter i jego zaburzenia. To orientacja na dominację społeczną (z ang. SDO – social domination orientation). Oznacza ona pewien agregat stale zainstalowany w umyśle, polegający na przekonaniu, że zawsze i wszędzie obowiązuje hierarchia, a manifestacja bezwzględnej władzy (urzędnika nad petentem, ekspedienta nad klientem, szefa nad podwładnym, państwa nad obywatelem) oraz okazywanie podległości temu, kto tę władzę ma, należą do natury świata*.

Taki pogląd pociąga za sobą rozumienie demokracji jako niepodzielnych rządów większości nad mniejszościami, wyższości woli (ludu, suwerena) nad prawem i „sprawiedliwy” podział dóbr, a nie np. trójpodział władzy. Silne SDO w danym społeczeństwie oznacza większe przyzwolenie na autorytaryzm.

[…] Ucząc swych zwolenników czy raczej poddanych owego SDO, rządzący zaszczepili im pewna chytrość retoryczną. Kiedy próbujesz dyskusji, używasz racjonalnych argumentów, racjonalnego opisu rzeczywistości, słyszysz:

To nieprawda (kłamstwo, manipulacja, propaganda)
A oni byli jeszcze gorsi (też kradli, oszukiwali, dzielili łupy między swoich)
To atak na tradycyjne wartości (na Kościół, na rodzinę)

Tego rodzaju triki należą do standardowego arsenału walki politycznej, ale na froncie, w politycznym teatrze stosowane są przeważnie z cynicznym rozmysłem. W masowym użyciu ryglują dostęp do umysłów.

Ewa Wilk, POLITYKA)

A teraz gombrowiczowsko, z innej beczki, aczkolwiek nie całkiem:

Najsroższy człowiek w Polsce, którego życie polega na przeczeniu własnej śmieszności, jest kompletnie i w każdym sensie śmieszny. Od rana do wieczora. Wystarczy przez chwilę w ową perswazję, że jest poważny i srogi, nie wierzyć.

I co?

Jest bardzo śmieszny.

[…] Śmieszność nie wyklucza straszności […] Słowem, jest i straszno, i śmieszno właśnie**. A im straszniej, tym śmieszniej.

(Stanisław Mancewicz, Tygodnik Powszechny)

——————————————————————————————-

* Dokładnie to wdrukowuje ludziom prawosławie. Dlatego człowiek Zachodu tak bardzo nie może zrozumieć Ruskiego.

** Это как тигра ебать

zryw

Niedziela 4. czerwca była słoneczna i ciepła, nic więc dziwnego, że warszawiacy tłumnie wybrali się z dziećmi do ZOO i cierpliwie stali w długiej kolejce po bilety:

Poza tymi, naturalnie, którzy zdecydowali się dzień święty święcić i pojechali metrem na mszę o 12:00 w kościele Sióstr Wizytek do na Krakowskim Przedmieściu:

Żarty żartami, ale to był chyba już ostatni taki zryw polskiej inteligencji, która od lat nie mogła zrozumieć, co się w tym kraju dzieje:

O biedna polska inteligencjo, w PRL-u stojąca w kolejkach po książki czy bilety do DKF-ów i zawsze przez władzę traktowana podejrzliwie;

inteligencjo w latach 90-tych rzucona na głęboką wodę kapitalizmu (w wulgarnej wersji zza Wielkiej Wody) i wydymana przez banki, bo uwierzyła, że może w miarę bezboleśnie poprawić swoje siermiężne warunki życiowe, nie rozumiejąc drobnego druku i brutalnych praw tegoż kapitalizmu (a tu ZONK!); inteligencjo, w ostatnich latach zarządzana przez tych, którzy opanowali jego podstawową zasadę zgarniania ku sobie wraz ze sztuką manipulowania przekazami nie wymagającymi znajomości trudnej sztuki myślenia; inteligencjo, stale martwiąca się o los Polski;

inteligencjo z Europą w sercu, której już wydawało się, że jesteśmy oto wreszcie bezpiecznie osadzeni w głównym nurcie Zachodu i nie pojmującą fundowanego nam bezrozumnego parcia na Wschód; inteligencjo …

Kłaniam ci się głęboko, bądź pozdrowiona!

Wysysanie jajka

No więc władza wybrana przez naród na jego podobieństwo zrobiła kolejny krok w postulowanym onegdaj przez Zgreda marszu ku Wschodowi.

Właściwie robienie wydmuszki

z państwa, w którym zostawia się skorupkę w postaci wszelkich instytucji przypisanych do systemu demokratycznego, ale wysysa się z nich białko i żółtko, ma w Kraju Przywiślańskim pewną tradycję. Ćwiczono tę sztuczkę już w II Rzeczpospolitej, idealizowanej przez lata komuny i dalej niekiedy uważanej za wzorzec metra,

pomijając jej ciemne sprawki, takie jak jak uzbrojeni oficerowie w Sejmie, procesy brzeskie i Bereza.

„Nie ucz babci wysysać jajka”, powiadają Anglosasi,

co najwyraźniej stosuje się też do Dziadka i dziadka.

Sztuczkę, o której mowa doprowadziła do perfekcji putinowska Rosja, gdzie przecież też jest Duma, bardzo nowoczesna, i niezależne sądy…

Władza wybrana przez naród na jego podobieństwo ma jeszcze w Przywiślańskim Kraju to i owo w zanadrzu. Wciąż nierozegrana jest karta ukraińska, czyli wykorzystanie zainstalowanego w ludzkim genomie niczym w NATOwskich samolotach systemu „swój-obcy” i przyzwolenie na atak na Obcych, jeżeli to się politycznie opłaci. A przygotowanie artyleryjskie w Internetach, gdzie na „ukrów” leje się hejt, trwa już od pewnego czasu. Ostatnio balon próbny wypuścił MSZ. A młodzi, sfrustrowani mężczyźni już w blokach:

No cóż, historia lubi się powtarzać. Pamiętacie Państwo „Kabaret”?

Zgreda wykład historyczny

Dawno, dawno temu był sobie król. Król, jak to król: knuł, wojował, puszczał z dymem, wycinał w pień i chędożył na potęgę. Ten konkretny miał bodaj osiemnaścioro pociech o których wiadomo, z pięć żon (w tym jedną 13-latkę) i nieokreśloną liczbę konkubin.

Nazywał się Charlemagne, po naszemu Karol Wielki. Po ojcu Pepinie zwanym Krótkim odziedziczył spore królestwo Franków, ale nie miał zamiaru na nim poprzestać: miał wizję odtworzenia cesarstwa rzymskiego, które było sparciało i w końcu rozsypało się kilkaset lat wcześniej. A ponieważ był twardzielem i miał dużo szczęścia, wyzionął ducha już jako cesarz, de facto pierwszy władca Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Jego państwem była wtedy prawie cała Zachodnia Europa. Na stowarzyszenie z Cesarstwem załapali się Czesi i Morawianie, co zrozumiałe, a także NRD-owcy i, psim swędem, Chorwaci z Serbami. My, dzikie ludy dalej na wschód pozostaliśmy poza Imperium. Tak zresztą jak południowi Włosi. Przypadek? Północy Karol też wolał nie ruszać, bo na Półwyspie i na Wyspach rządzili inni bogowie i Wikingowie robili rozpierduchę.

Ekskluzywny karoliński klub może już wtedy coś przeczuwał? Nie, to nie tak, że już wtedy nas spisali na straty. Jednemu z następców Karola, Ottonowi, marzyło się dalsze rozszerzenie Imperium.

Odwiedził zatem wodza świeżych chrześcijan na wschód od NRD i tutejszemu watażce włożył ponoć na głowę jakąś zapasową koronę, którą zawsze brał ze sobą w podróż.

Dał mu też kopię świętej włóczni*. Drugą taką dał wodzowi Madziarów, ale i tamtym specjalnie to nie pomogło.

(W ogóle to Ottonowi jako Niemcowi przyświecał pewnie w tym wszystkim jakiś niecny cel; jeszcze nie wiadomo jaki, ale IPN na pewno kiedyś odkryje stosowne kwity.)

Lepiszczem Imperium była chrześcijaństwo; w kraju nad Wisłą się co prawda nigdy do końca nie przyjęło, ale tutejszy ludek jak pelikan łyknął show rzymskiego kościoła: złote hafty, kielichy i to okadzanie naprawdę robiły wrażenie.

W XVI wieku karolińska Europa dzięki zawadiace z Wittenbergi w tej mądrzejszej części zrzuciła z siebie ten dławiący ją ciężki, haftowany złotem ornat, pogoniła funkcjonariuszy rzymskich, wybrała osobistą rozmowę z Panem Bogiem i jej rozwój ruszył z kopyta; Najstarsza Córa Kościoła się ociągała i ćwierć milenium później zapłaciła za to lejąca się z gilotyny juchą.

My tu nad Wisłą w r. 1555 mieliśmy naszą szansę, ówczesna inteligencja (tzn. światlejsza szlachta) na sejmie w Piotrkowie prosiła króla, żeby rozważył podobną transformację, ale na tronie mieliśmy wtedy depresyjnego miękiszona w żałobie, a ten to olał.

To wtedy mniej więcej zapatrzyliśmy się na Wschód, pokochaliśmy te luźne, kryjące brzucho szaty, zdobne guzy, kutasy, wyszywane złotem pasy, futrzane czapy z piórami etc. My, szlachta – bo nie wiedzieć czemu to z nią się utożsamiamy, my w większości potomkowie pańszczyźnianego chłopstwa traktowanego jak zwierzęta.

Rozwój karolińskiej Europy jeszcze przyspieszył wskutek Oświecenia; do kraju nad Wisłą dotarło ono jednak tak rozwodnione, że praktycznie starczyło na oświecenie jednostek i generalnie słabo się przyjęło.

Następnie wskutek tego naszą zacofaną ojczyznę przeputaliśmy, psim swędem 150 lat później odzyskaliśmy, ale panująca już powszechnie w karolińskiej Europie demokracja, jako produkt obcego nam Oświecenia też się u nas słabo przyjęła.

Mimo to Zachodnia Europa nas jak ta matka marnotrawnego syna-alkoholika przytuliła i ma teraz z nami kłopot; bo czyż matka może spodziewać się wdzięczności od syna-alkoholika? Bo w nas, proszę Państwa, wciąż siedzi ten Wschód. I tak trwamy, rozpięci między nim a karolińskim Zachodem.

Nie ma co się oszukiwać, proszę Państwa. Lud polski chyba też zrozumiał, że ten tak zwany „turecki” (nomen omen) szpagat, który uprawiamy, zbyt jest bolesny, żebyśmy mogli trwać w nim wiecznie, i dokonał już wyboru.

No bo na ch. nam cała ta Europa, panie? Tylko nas wyzyskują, niewolników z nas chcą zrobić, wolności pozbawić. A najgorsi to ci Niemcy, panie. Cały czas kombinują, jak by nam Wrocław i Szczecin odebrać. A myśmy komunizm obalili!

Teraz robale nam każą jeść. Samochody nam zabrać chcą, gady. A pedalstwo jakie harde tam! Dżendery wszystkim w głowach mącą. Baba to baba, chłop to chłop i tyle! Słyszała pani, co ksiądz w kazaniu ostatnio powiedział? Papieża naszego jeszcze się czepiają!

Że co, że ci, co rządzą, kradną? No kradną. Ale się dzielą. Nasi są, gęby mają takie swojskie. Kombinują? No może. A kto nie kombinuje? A jak ma władzę, to i zarobić swoje musi. Zawsze tak było, jest i będzie. Niech żyje Polska i wysoko wzlatuje nasz Orzeł Biały!

—————————————————————————————————————————————

*jak widać procederu produkcji kopii co bardziej wziętych relikwii nie wymyślili święci mężowie z Częstochowy.

rodzaje nostalgii

W Przywiślańskim Kraju mnożą się malkontenci. Zgred nieustannie słyszy utyskiwania na władzę legalnie wybraną przez suwerena, i to dwakroć. Ostatnio oburzają się na to, że w pokojach hotelowych owa władza zainstalowała kamery, czy na to, że pozwoliła przedsiębiorczym przedsiębiorcom opylić tu na lewo ukraińską pszenicę przeznaczoną dla Afryki. Jakby to były jakieś afery… Bo według malkontentów afera goni u nas aferę, a z praworządności to już, kurde, nic nie zostało. Gdyby ludzie naprawdę uważali, że praworządność jest zagrożona, to wyszliby chyba na ulicę, jak w filii Europy na Bliskim Wschodzie,

a przecie nie wychodzą! W ogóle to przesada, że jest u nas tak źle. Są w Europie kraje, gdzie jest gorzej, na przykład ten, w którym rządzi były kierownik sowchozu. Nie mówiąc już o niektórych krajach w Ameryce Południowej!

Zgred zaobserwował ostatnio u malkontentów dwie nowe, ciekawe postawy: eskapistycznie-nostalgiczną, egzemplifikowaną przez filozofa Hartmana,

A przecież mi żal… eleganckich, pięknie ubranych ludzi, mądrych rozmów, prowadzonych językiem dalekim od ulicznego, odrobiny szarmancji, klasy, uprzejmości nieprzechodzącej na ty w pierwszym wypowiedzianym zdaniu, napiwku dla szatniarza, ukłonów i skinięć głowy, francuskich słówek, gracji i dowcipu niekoniecznie zrozumiałego dla wszystkich wokół. Erudycji i kultury, które są czymś trochę mniej i trochę więcej niż fachowość. Och, czy naprawdę dla demokracji i sprawiedliwości było absolutnie niezbędne, aby tak w obyczaju wszystko ze szczętem zluzować, wyrównać, sprowadzić do form najprostszych i jednolitych, dostępnych dla każdego, lecz odartych z wdzięku i bardziej subtelnej kultury?

i nostalgicznie-wkurwioną, egzemplifikowaną przez aktora Żebrowskiego:

… ktoś mi podmienił mój kraj. Nie znam takiego kraju i nie wiem, gdzie się podział ten, który znałem. Inteligencki, ambitny, uśmiechnięty, tolerancyjny, aspirujący, kulturalny, ciężko pracujący kraj, który zadziwiał świat tempem zmian, pokojowym stylem przemian, pokojowym wyprowadzeniem Armii Czerwonej, wejściem do NATO, do UE, organizacją mistrzostw Europy w piłce nożnej, stworzeniem WOŚP. Przecież byliśmy z tego dumni. Czy dzisiaj ktoś by nas zaprosił do UE? Nie sądzę. Przecież nie chcieliśmy być drugimi Węgrami. Przecież dzisiejsze chamstwo i złodziejstwo w życiu publicznym nie tylko jest akceptowane przez ogromną część społeczeństwa, ale nawet w duchu popierane. Wsparte zawłaszczonymi mediami narodowymi. Popierane pod hasłem „OK, kradniemy. Ale dla Polski. I mamy na to pozwolenie”.

Na szczęście jednak od czasu do czasu znajdzie się ktoś, kto o dzisiejszej Polszcze myśli ożywczo i jednoznacznie pozytywnie, jak dziennikarz Sroczyński:

… żyjemy w czasach przełomowych dla Europy i jako kraj frontowy nadzorowany przez USA jesteśmy zbyt istotni, żeby pozwolono nam utonąć w pieniactwie i paranojach. Przed II wojną światową podobny rozkład państwa i degrengolada klasy politycznej doprowadziły do tragedii, teraz w zasadzie nie znaczą nic. Polskiej gospodarki ani PiS ani żaden inny rząd nie rozłoży, bowiem większy wpływ ma na nią koniunktura w Niemczech czy Chinach oraz nieprawdopodobna elastyczność polskich firm, niż Sejm, Glapiński, czy którekolwiek z ministerstw, a jeśli chodzi o nasze bezpieczeństwo – ono zależy wyłącznie od Stanów, a nie tego, kto u nas rządzi i jakie rzeczy wygaduje na forum międzynarodowym. Polska polityka w pewnym sensie nie istnieje, toksycznym sporem skazała się na niebyt i nieważność, geopolityczna wielka zmiana jedynie przesuwa się przed oczami naszych polityków, którzy udają w tym wszystkim własną podmiotowość karczemnym sporem, bo nie mają żadnego innego pomysłu. Sytuacja międzynarodowa uczyniła z Polski kraj zarządzany przez geopolitykę, a nie lokalne elity i czasem można pomyśleć, że to dobrze.