Zainspirowany orzeczeniem jakiegoś sądu, że porównanie tzw. „państwa Kaczyńskiego” do państwa mafijnego jest OK, Zgred postanowił podzielić się z PT czytelnikami swoimi refleksjami na ten temat zasadności owego porównania.

Wskutek prasowych doniesień o tzw. mafii pruszkowskiej czy wołomińskiej, większości ludzi słowo to kojarzy się z grupą dżentelmenów najwyraźniej ze smakiem objadających się proteinowymi odżywkami, którzy zarabiają na swój kawałek chleba forsownym nakłanianiem wybranych obywateli do dzielenia się z nimi środkami płatniczymi, ułatwianiem wybranym obywatelkom cielesnych kontaktów z płcią przeciwną na zasadach merkantylnych, wprowadzaniem do obrotu substancji niedozwolonych, dokonywaniem zaboru mienia w postaci pojazdów mechanicznych w kraju i za granicą itp. Wyobrażają sobie ją mniej więcej tak,

a jej wierchuszkę mniej więcej tak:

Czytelnicy Mario Puzo czy konsumenci amerykańskiego kina wiedzą, że to organizm nieco bardziej wyrafinowany, historycznie co prawda może wyglądający tak,

ale nieco później już tak:

I zajmujący się co prawda pierwotnie tym, co wyżej wymieniono, ale później inwestujący w legalne interesy na coraz większą skalę i raczej stroniący od polityki.

To wszystko oczywiście jest możliwe w krajach (albo co najmniej środowiskach) kategorii B, czyli katolickich, nauczonych i nie kwestionujących hierarchiczności, gdzie nakazy moralne od zawsze traktuje się elastycznie. Bo jak wiadomo, w krajach kategorii A, czyli czysto protestanckich, warunków do powstania tego typu relacji nie ma.  Zgred, niezachwianie wierzący w zależność miedzy wyznaniem a mentalnością ludzi i społeczeństw twierdzi, że udany projekt państwa mafijnego, czyli z jednym tylko capo dei tutti capi pełniącym rolę jego głowy i całym aparacie kościelnym, medialnym, gospodarczym i państwowym mu podległym, może powstać jedynie w kraju kategorii C, czyli prawosławnym.

A co z tą Polską? – żeby zacytować klasyka. No właśnie. Nasz Prezes Tysiąclecia do zostania głową państwa dziwnie się nie kwapi. Kościół co prawda zblatowany, ale na przykład z mediami już gorzej – np. jednego właściciela stacji telewizyjnej udało się po dobroci przekonać, ale ten drugi wciąż pyszczy. Z całą resztą też nie najlepiej: Prezes pracuje nad aparatem państwa i „nowymi elitami ekonomicznymi” ale efekt jest słaby – co rusz wychodzi na jaw, że tam raczej drobni krętacze.

Taki Usmanow, Fridman, Wekselberg, Lisin, Mikelson, Tymczenko, Alekperow, czy Potanin to paniska, nastojaszczy oligarchowie, a nasi? Eh…

Z „nowymi elitami kulturalnymi” też ekipie Prezesa nie idzie najlepiej. Póki co, jedynym, zdaje się, osiągnięciem jest

Ten wpis jest w zasadzie na życzenie przyjaciela, który powiedział Zgredowi, że najbardziej lubi jego wpisy „te takie językowe”. Zgred nie bardzo wie, o co przyjacielowi chodziło, ale wpis będzie o języku. I pełen starczego zgredzenia.

Jak wiadomo, wszyscy Polacy, poza tym, że są „jedną rodziną” (aczkolwiek silnie dysfunkcyjną), znają się na futbolu, a pomału także na języku angielskim. Do tego stopnia, że mądrale odpowiedzialni za dystrybucję filmów nie tłumaczą już ich tytułów. Być może wciąż mają traumę po The Sting (Przekręt),

pokazywanym jako „Żądło”, może po wtopie z

ale bardziej prawdopodobne jest to, że dokonują projekcji swojego własnego środowiska, obytego z anglosaską kinematografią, na ogół polskich widzów, albo mają dość powszechne złudzenie, że angielski tytuł kryje w sobie głębsze znaczenie niż by miał polski. Tak czy owak od pewnego czasu oglądamy Pulp Fiction, Quantum of Solace (obowiązkowo „solejs”), Avengers, czy ostatnio Parasite. Niekiedy polski tytuł dodawany jest do oryginalnego – „Głębia”-The Abyss, a niekiedy odwrotnie – Body/„Ciało” – tu zapewne chodziło o przydanie filmowi „Ciało” głębi (Abyss).

Ciekawe zjawisko Zgred zaobserwował ostatnio u żurnalisty Węglarczyka Bartosza, wielkiego miłośnika filmów, który ogłosił ostatnio, że filmem jego życia jest Great Beauty. Dał w ten sposób do zrozumienia, że oglądał ten film w Ameryce i nigdy nie zadał sobie trudu, żeby dowiedzieć się, jaki tytuł włoski film  La Grande Bellezza miał w Polsce.

Tłumaczenie angielskich manieryzmów na polski stało się najpierw domeną sfer muzycznych – wszędzie wtykane, irytujące „wiesz” (you know), a ostatnio politycznych – np. „na koniec dnia” (at the end of the day). Sfery artystyczne i polityczne ponoszą także winę za nowe znaczenia starych, dobrych słów. Zgred jest wiekowy, więc dla niego „projekt” to wciąż rysunek na kalce technicznej, a „molestowanie” to natrętne namawianie, ale on w pojedynkę psucia polszczyzny nie zatrzyma.

Radosne wcielanie angielszczyzny do polszczyzny często odbywa się kosztem oryginalnej wymowy tych słów, o której użytkownicy mają słabe pojęcie. W raz z dzikim kapitalizmem wdarło się do języka polskiego słowo „lizing” (leasing), z komputerami wepchnęło się ulubione przez Zgreda „diLEJT”

a otwierające się na świat sfery muzyczne zaadoptowały słowo „kower” (cover version).

Z angielskimi dyftongami (dwugłoskami) Polacy toczą walkę już od przedwojnia. Najpierw je spłaszczali – „dżems” (James), „tłen” (Mark Twain) czy „kembridż”, „bebi” i „ledi”, a najgorzej chyba skatowano biednego Chamberlaina (ale jemu to się akurat należało), to teraz wtykają, gdzie się da.

Ze świata polskich reklam Zgreda rozbawiła ostatnio radiowa, z „emirejts”

a to dlatego, że na jej końcu padał slogan Fly Emirates!, wypowiedziany przez rodowitego Anglika, który zupełnie nie dał się skusić polską wymową. Z kolei radiowa (a może i telewizyjna) reklama „bi pi altimejt”

hasała po RTV przez trzy lata, zanim ktoś się zorientował i ją poprawił (swoją drogą, dlaczego „bi pi”, „bi bi si” i „dżi pi es”, a nie np. „ju es ej”?).

Polacy potrafią. Z Iron Maiden „ajron”, z Deep Purple zrobili „parpl”, z biednej Tiny Turner zrobili „Tarner” – dlaczego więc nie „czarczil”???

No, starczy tej starczej żółci – skądinąd najbardziej polskiego z polskich słów.

13 lipca liczące ok 15.000 żołnierzy siły broniących demokracji buntowników starły się z przeważającym liczbowo wojskiem wiernym władzy centralnej, oskarżanej o próbę zapewnienia sobie władzy na drugą kadencję – z pominięciem wyborów. Bitwa skończyła się klęską źle dowodzonych lojalistów, a upojeni zwycięstwem buntownicy wymordowali około 3.000 jeńców, kwiat ówczesnej armii.

Nie, to nie było gdzieś daleko. Rzecz działa się w roku Pańskim 1666 pod Mątwami koło Inowrocławia, demokracja była szlachecka, władzą centralną zaś król Jan Kazimierz, chcący wprowadzić zasadę vivente rege. Po stronie rokoszan najdzielniej walczyli (jak zwykle) Wielkopolanie, po stronie królewskiej źle dowodził między innymi późniejszy król Jan Sobieski, który ledwie uszedł z życiem, osłaniany przez żołnierzy, którzy zginęli, by go uratować. Uciekając zgubił ponoć własną szablę. Zbrodni wojennej dokonano na królewskich dragonach.

W bitwie brał udział kończący swoją wojskową karierę podgolony szlachciura o nazwisku Pasek, który zanotował co następuje:

Który którego napadł, to się wprzód pytali: „Ty z którego wojska?” – „Ty też z którego? (…) „Bijmy się!” – „Jedź do dyjabła!” – „Jedź też ty do dwoch!” To sobie dali pokój.

Opisu tej bratobójczej bitwy nie znajdziecie Państwo w szkolnych podręcznikach do historii, gdzie od polskich zwycięskich bitew się roi – chociaż po prawdzie, częściej je przegrywaliśmy. A szkoda, bo z prawdziwej historii Polski moglibyśmy się o sobie tego i owego dowiedzieć.

Zgredowi marzy się, żeby polska szkoła odpuściła sobie literaturę i historię pisane „ku pokrzepieniu serc”. Bo już chyba, kurde, nie musimy ich krzepić? Tendencyjne pokazywanie polskiej historii, a nawet ordynarne jej fałszowanie, ma u nas, niestety, długą tradycję.

Wracając do naszej bitwy: my, proszę Państwa, raczej nie jesteśmy potomkami pięknie wyglądających husarzy (którymi byli herbowi) myśmy raczej z chłopów, przy odrobinie szczęścia z mieszczan (zresztą w dużej mierze napływowych*) i nieszczęsna tradycja tych podgolonych łbów w gruncie rzeczy nie jest nasza.

Ci efektowni goście ze skrzydłami utrzymywali naszych przodków w półzwierzęcym, niewolniczym stanie tak skutecznie, że wyzwolił ich i przywrócił minimum ludzkiej godności dopiero zaborca. Któremu zresztą byli wdzięczni, a gdy nadarzyła się okazja, zwyczajem klas ludowych na elitach brali odwet. Jak poniżej, w Galicji.

Bo to się, proszę Państwa, nie zmienia. Chociaż teraz, chwała Bogu, już nie tak krwawo.

---

*) czy wiedzieliście Państwo, że księgi grodzkie królewskiego miasta Krakowa jeszcze w XV w. prowadzone były po niemiecku?

Co jakiś czas Dyskretny Doradca Rządu wpadnie w nastrój żartobliwy i ośmieszy, otumani, przestraszy naród jakimś trudnym słowem. A to „ojkofobią” od niechcenia rzuci, a to „dyfamacją” walnie, aż wszyscy przysiądą, a to „imposybilizmem” zamacha. Największą jednak karierę zrobił jego „suweren”, bo to zgrabne słowo, wiele tłumaczące, niezbyt długie i przeto łatwe w użyciu nawet przez tych, co z polszczyzną na co dzień się borykają. Wręcz genialne w swojej lapidarności, proste jak uderzenie obuszkiem i natychmiast zamykające usta wszelkiej maści krytykantom.

Ostatnio atoli odezwał się głos niejakiego Krasowskiego Roberta, co głowę widać ma twardą i na obuszek odporną. Ówże pismak twierdzi, że nie żaden to suweren, ino DEMOS.

Prawi oto Krasowski (Polityka nr 26):

Demos to rola polityczna, wymagająca rozsądku, którego od milionów nie sposób oczekiwać. Zalew sondaży buduje wrażenie, ze demos jest racjonalnym podmiotem, który myśli, pragnie, przewiduje i kalkuluje. Który ma sensowne poglądy i sensowne oczekiwania. Który świat rozumie i rozumnie ocenia. To jednak socjologiczna fikcja […]

Solidarnościowi politycy z początku nie rozumieli demosu. 4 czerwca 1989 r. był najważniejszym dniem w powojennej historii, można było oddać głos za wolnością i niepodległością. Tego dnia 40 proc. demosu do wyborów nie poszło, a 40 proc. z tych, którzy poszli, głosowało za PZPR. Rok później co czwarty wyborca poparł awanturnika z Peru.

Kilka lat później demos przeszedł samego siebie – jedne wybory po drugich wygrali komuniści.[…]

 Elity szukały głębokich wyjaśnień. Politycy odwrotnie. Pojęli, że nie istnieje tu żadna głębia. Demos nie myśli, ale się miota.

Sondaże próbują uchwycić poglądy demosu. A ten, pytany o zdanie, udaje, że poglądy posiada. Chce dobrze wypaść przed samym sobą.

Mówi, że zależy mu na dobrej władzy, na sprawiedliwym państwie, że ceni w politykach kompetencję, że lubi znać prawdę. Mówi wszystko, co mówić wypada. Ale prawda wygląda inaczej. Gazet nie czyta, informacji nie rozumie, polityków ocenia po fryzurze i sposobie mówienia. Potrafi znienawidzić za przypadkowe zdanie albo polubić, bo grzeczny.

Z działań władzy wychwytuje niewiele, Z pretensji opozycji przyjmuje co drugą. Którą i dlaczego – nikt nie wie. Wierzy w zarzuty, nawet absurdalne, wierzy w zapowiedzi, nawet nierealne.

W tym co myśli, nie ma logiki. […]

Z takim żywiołem politycy musieli się dogadać. Zaczęło się żmudne zbieranie doświadczeń. Co myśli demos, nie wiadomo, ale jeść lubi na pewno. Więc w roku wyborczym bestię dobrze nakarmiono. Rok wcześniej na wszelki wypadek karmiono również. Mądrość rozwijano dalej – najlepiej ją karmić bez przerwy. Z początku sądzono, że na początku kadencji można podjąć bolesne decyzje. Z czasem uznano, że lepiej ich nie podejmować w ogóle. […]

W sprawie pieniędzy demos wysyłał jasne sygnały. Elity żądały reform, odwagi, kompetencji. Ale demos gusta miał inne. Za reformy polityków karał boleśnie.

Zarówno za nieudane, jak i udane. Bo zawsze znaleźli się jacyś pokrzywdzeni, niezadowoleni, na których opozycja i media skupiały całą uwagę. Więc wszelki wysiłek władzy nabierał samobójczego wymiaru. Elity żądały odpowiedzialności, szczerości i powagi. Ale tu również demos miał inne potrzeby. Opowieści o układzie lub zamachu dawały 30 proc. poparcia.

Opowieści o wyzwaniach stojących przed krajem – poniżej dziesięciu.

I tak dalej w tym stylu przez następne półtorej strony.

Nie wiem, jak Państwu, ale Zgredowi się wydaje, że tu się obraża Naród Polski. I uważa, że kochany nasz Marele Conducător powinien powiedzieć Panu Zbyszkowi, żeby jego ludzie tego ojkofoba Krasowskiego prześwietlili, a zwłaszcza zbadali, kto mu za tę wredną robotę płaci.

Przyglądając się amerykańskiej w stylu kurtce tej krasawicy (w Rosji wciąż jak na Podkarpaciu – co amerykańskie, to piękne)

i dziwując się angielszczyźnie na odwrociu,

Zgred nie mógł się oprzeć kilku refleksjom w odniesieniu do uniwersytetów. A właściwie zarazy, która, jak widać dotarła też na Wschód. Jeśli u nas mogą być uniwersytety techniczne, medyczne, ekonomiczne, przyrodnicze, artystyczne i gimnastyczne (chociaż ten dopiero w planowaniu), dlaczego Ruskie nie mogą sobie zafundować językoznawczego? Ciekawostką jest motto tej szacownej uczelni, skądinąd obowiązkowej dla przyszłych oficerów FSB i GRU:

Zgredowi wydaje się, że uniwersytet w swojej pierwotnej formie, w której opierał się raczej na ględzeniu o wszystkim i o niczym

i w której jak ognia wystrzegał się wszystkiego co techniczne, padł na pysk najpierw w Monachium, w którym politechnikę przemianowano na Die Technische Universität München bodaj jeszcze w latach siedemdziesiątych. A potem już poszło.

Jak się jednak wydaje, w zakamarkach umysłów u tęgich głów akademickich błąka się jednak niejasne wspomnienie, że w uniwersytetach chodziło o wykształcenie bardziej uniwersalne, stąd niektóre robią gwiazdę z zejściem do szpagatu, żeby się uwiarygodnić:

Tu z ciekawości Zgred sięgnął do nieocenionej Wikipedii, z której dowiedział się, że

Uniwersytet (łac. universitas magistrorum et scholarium, ‚ogół nauczycieli i uczniów’) – najstarszy rodzaj uczelni o charakterze nietechnicznym, której celem jest przygotowanie kadr pracowników naukowych oraz kształcenie wykwalifikowanych pracowników.

Pomijając potwierdzenie powyższych rozważań, definicja zaskoczyła Zgreda owymi „wykwalifikowanymi pracownikami”, bo pracując w tak zdefiniowanej instytucji, przez ponad 40 lat ulegał złudzeniu, że chodzi tu przede wszystkim o przygotowanie w nich ludzi o nieco szerszych horyzontach, wyposażonych w aparat pozwalający zrozumieć otaczający ich świat w całej jego złożoności. Myślał, że wykwalifikowanych pracowników kształcą szkoły średnie nieogólnokształcące, ale najwyraźniej się mylił.

Zafascynowany, czytał dalej:

Cechą charakterystyczną uniwersytetów jest autonomia, która sprowadza się do stanowienia rozległych uprawnień statutowych o charakterze samorządowym. Cechą uniwersytetów jest również wolność akademicka, czyli wolność nauki i nauczania.

No, te złogi czasów minionych od niedawna mamy chyba za sobą?

Z dalszej lektury Zgredowi wyszło, że na uniwersytetach w Polszcze obowiązywać będzie „model Napoleona”, w odróżnieniu od przeżytków w rodzaju „modelu Kanta”, czy „modelu Humboldta”. Napoleon, gość niewysoki, który co prawda jako zbawca ojczyzny jak wiadomo nie dociągnął do emerytury, swoje wiedział. Na przykład, że ludzie tęsknią za przywódcą narodu, który nie dopuści do rozprzężenia  w państwie. A w uniwersytetach puszczonych samopas zawsze się mogą wykluć jakieś miazmaty*, które zakłócą jego sprawne funkcjonowanie.

Ale studentowi generalnie i tak wszystko jedno, jaki model. Jak zabaluje, to następnego dnia na wykładzie się zdrzemnie. Jak ten w niebieskim, w Bolonii, w Roku Pańskim 1350:

---

* M-lle stwierdziła, że „miazmaty” trzeba ludziom wyjaśnić, ale Zgred pomyślał: „niech se sami sprawdzą”.

Jak wiadomo, kobieta zmienną jest, takoż w wyglądzie, o czym wie każdy facet pozostający w heterozwiązku i widujący swoją żonę/dziewczynę/partnerkę rano, zanim się uzdatni i będzie gotowa objawić się światu. Czasami te kobiece metamorfozy są dość spektakularne, zwłaszcza, kiedy do roboty weźmie się fachowiec (fachowczyni?):

Komentarz do tego zdjęcia zależny będzie od wielu czynników. Zwykła męska szowinistyczna świnka zapewne powie „Panie, jak te baby robią nas w bambuko!”, znawczyni designu zobaczy tu wpływ estetyki Barbie, antropolog element rytuału godowego, a feministka autorytatywnie stwierdzi, że to patriarchat (zwany ostatnio przez pewną blond pisarkę dziadeksem) doprowadził kobiety do przesadnej dbałości o własny wygląd*.

Faktem niezaprzeczalnym jest, że kobiety gotowe są zrobić sporo, żeby uatrakcyjnić swój wygląd. Niestety czasem przegną i niepostrzeżenie wchodzą w estetykę zarezerwowaną dla nadmuchiwanych lal,

albo do bólu wygładzają sobie rysy zaawansowanymi szpachlami. I tu Zgred pragnie przestrzec przed pewną sławną ponoć vlogerką makijażową,

która, jak się wydaje, faworyzuje i popularyzuje tę właśnie szkołę poprawiania damskiej urody.

Ponieważ wszyscy mówią ostatnio o 30-leciu nowoczesnej Polski, Zgred wpisze się w ten trend i przy tej okazji także tę rocznicę odnotuje. Otóż najbardziej spektakularna metamorfoza kobiecego wyglądu tegoż 30-lecia niewątpliwie stała się udziałem pani minister z zapomnianego rządu, która idealnie wpisywała się w jego siermiężną estetykę,

ale do czasu. Potem coś się stało, nie wiemy co, ale dało to niezwykły efekt:

Była Pani Minister poszła zresztą za ciosem,

a nawet zaszalała:

Można? Można.

Zgredowi zaimponowała ostatnio pewna przenikliwa polityczna komentatorka, na co dzień starannie zakomponowana, która odważyła się wrzucić w ogólnodostępne media swój konterfekt  w trakcie porannego biegu dla zdrowia:

Jakby chciała powiedzieć, że kobiety mają prawo wyglądać jak chcą, i nikomu nic do tego.

A poza tym… nawet Piękna Jacynda

miewa gorsze dni:

I co z tego?

——————————————————————————————————————————————————————–

*Co zdecydowanie nie jest prawdą, bo jak wiadomo, kobiety nie pindrzą się, żeby wzbudzić podziw u mężczyzn, ale zazdrość u innych kobiet.

Z kronikarskiego obowiązku Zgred odnotowuje Święto Konstytucji w kraju, który jest mu szczególnie bliski, to znaczy Norwegii. Odbyło się kilka dni temu i obchodzono je jak zwykle: maszerującymi orkiestrami i paradą z flagami.

Orkiestry były szkolne, paradowały dzieci, a flagi były dość miniaturowe. Dzieci maszerowały przed trybuną honorową, którą był balkon Pałacu Królewskiego z zamieszkującą go rodziną:

Tego samego pałacu, przed którym stoi pomnik ciemiężyciela i okupanta, szwedzkiego króla. Norwegowie go nie usunęli, bo wierzą w ciągłość historii, pomników nie burzą, nieciekawych okresów w historii gumką nie wycierają, bo naiwnie myślą, że nawet one jakoś tam ten ich naród tworzą – Zgred wspominał już o tym tu:

https://zapiskizgreda.home.blog/2017/12/04/Rozpirzyc!/

Miarą naiwności Norwegów jest to, że nie mają nawet żadnego instytutu narodowego pamiętania, bo ufają swoim historykom. Nawet polityki historycznej namacalnej nie mają! Jakiś niedorozwinięty ten ich naród.

Więc te dzieci paradowały, chorągiewkami machały, a Pan Król i jego syn uprzejmie się kłaniali:

No i Duma Narodu tak sobie świętowała.

Tu ktoś PT Czytelników Zgredowi zarzuci, że nie patriota, bo naszego Święta Konstytucji, w końcu dwa tygodnie temu, nie odnotował. Kosmopolita pieprzony. O jakichś kropidełkach wtedy pisał…

No więc Zgred, mimo, że uważa, że coraz trudniej być w Polszcze patriotą (bo nie sposób się równać z Prawdziwymi Patriotami) przecie się zasromał. I spieszy nadrobić.

Więc w kraju naszym Święto Konstytucji obchodzono jak zwykle: orkiestrami, paradami i flagami:

Tyle, że orkiestry były wojskowe, paradowali dorośli, a flagi były bardzo duże. Pojawiły się nawet takie niebieskie, od kilku tygodni szczególnie modne. Zgred już kiedyś o nich pisał tu:

https://zapiskizgreda.home.blog/2017/06/02/szmatom-mowimy-nie/

Więc ci dorośli paradowali, sztandary dumnie nieśli, a Państwo zarządzający Państwem uprzejmie się przyglądali:

No i Duma Narodu sobie świętowała:

Chrzciciel, gdy miłą broń swą, swe Kropidło zoczył, chwycił je, ucałował, z radości podskoczył, Zakręcił je nad głową…

Mickiewicz Adam, Pan Tadeusz

Zgred czuł, że poprzedni post wymaga rozwinięcia – to święcenie wodą wody wydało się mu się na tyle interesujące, że wymagało dalszego, jak to mówią, researchu. Zgred obiecuje jednak, że na tym odcinku serial o Święconce się już skończy. Otóż ten ostatni przykład

to rzecz wcale nie odosobniona. Jak się okazuje, istnieją Kropiący, którym potrzeba więcej adrenaliny, krótko mówiąc lubią żyć niebezpiecznie. Jak ten tutaj.
Stoi na dziobie jednostki pływającej niczym bohater Conrada, zaczytany w brewiarzu, kpiąc z niebezpieczeństwa, a może ufając Panu, że na żaden dyskomfort go nie narazi? A pływanie w długim gieźle to nie to samo, co w kąpielówkach.

Wypłynąwszy na szerokie wody akwenu, przystępuje do dzieła:

Ale cóż to, co kropiący dzierży w prawicy?

Tak, to kropidło nowoczesne, polowe, nie wymagające asysty pacholęcia ze stosownym naczyniem liturgicznym, cud techniki wręcz.

I tu wyjaśnienie. Generalnie, do działań terenowych Kropiący najchętniej używają modelu Z Kulką:

Nie, proszę Państwa, to nie jest zaparzacz do herbaty, to certyfikowane kropidło polowe. Występuje w wielu odmianach:

Niekiedy nawet całkiem eleganckich:

Dla tradycjonalistów z drewnianym trzoneczkiem:

Także w odmianie złoconej, aczkolwiek niektórzy przełożeni tego nie pochwalają:

Dla zwolenników nowoczesności też coś się znajdzie:

chociaż, jak powiedziano, odmiana złocona jest nieco ryzykowna, bo a nuż ktoś zakabluje szefowi. Dla praktycznych Kropiących z kolei, odmiana z kapturkiem, o tyle fajna, że woda święcona nie wycieka, kropiąc co popadnie:

Są wreszcie odmiany bardziej dizajnerskie, jak na przykład ta, którą łatwo pomylić z jakimś elementem o zastosowaniu ściśle technicznym:

Istniejące również w wersji na bogato, co zdaniem Zgreda stanowi pewien zgrzyt:

A oto inna dizajnerska odmiana, nader elegancka:

Ale prawdziwym hitem jest kropidło, które zupełnie jak kropidło nie wygląda, o swoim liturgicznym przeznaczeniu przypomina dyskretnym krzyżykiem na rękojeści, a ponadto wyposażone jest w gustowny futerał. Zgred sądzi, że Kropiący Żeglujący pokazany powyżej ma w ręku ten właśnie model:

No, starczy. Zgred ma nadzieję, że P. T. Czytelnicy przyzwyczaili się już do nowego miejsca i nowej, bardziej siermiężnej szaty „prawie raptularza”. Cóż, czcionka będzie odtąd szara/czarna i wyszukanie starszego postu bardzo, bardzo utrudnione, ale nic na to Zgred nie poradzi. Ale komentowanie i udostępnianie powinno być łatwiejsze.